Το «συνηθισμένο μπέρδεμα» περικλείεται στο παράδειγμα, κυριολεκτικά και μεταφορικά: μπλεγμένα στο μπρελόκ κλειδιά μπρος στην πόρτα του σπιτιού σου, ενώ κατουριέσαι. Η πρώτη σκέψη, πρωί, επιστρέφοντας από περίπατο, δεν περιείχε… κατούρημα. Αυτό το πρόσθεσα μετά, χρονογραφικώς.
Διότι, όντως έβγαλα τα κλειδιά από την τσέπη και ήταν μπλεγμένα. Ομως είδα ότι με απλό τίναγμα του μπρελόκ επανήλθαν σε τάξη· στην… κανονικότητα, να το πω με σύγχρονη πολιτική σπερμολογία, που, νομίζω, πως ούτε και οι εισηγητές της καταλαβαίνουν τι σημαίνει.
Τίποτα περισσότερο από ένα σλόγκαν, που έπιασε, εκεί που οι επινοητές/επικοινωνιολόγοι θέλανε να πιάσει: στον κόσμο που φοβάται το… ακανόνιστο –κάτι σε μη «ιεραποστολικό» σεξ με πάει…–, με άλλα λόγια στο κρίσιμο εκλογικό ποσοστό, που θα έδιωχνε «εκείνους» και θα έφερνε «ετούτους»· ή θα έφευγαν οι «άλλοι» (που, κατά Σαρτρ, οι άλλοι είναι η κόλαση) και θα ερχόμασταν «εμείς», τουτέστιν, ο παράδεισος των «ημετέρων».
Τέλος πάντων, μη μακρηγορούμε, το κατούρημα, σαν δεύτερη σκέψη, μου ήρθε στο ασανσέρ. Οχι πως κατουριόμουν. Αλλά άμα πιάσεις να ξετυλίγεις μια σκέψη, είναι απίστευτο πόσες άλλες ξετυλίγονται ταυτόχρονα. Αυτό είναι ένα από τα (πολλά) κόλπα του χρονογραφήματος: να προδιαθέτεις τον αναγνώστη για άλλα και να τον αιφνιδιάζεις με άλλα· να του έρχεται από εκεί που δεν το περιμένει.
Αυτή είναι και η μόνη σχέση που έχει το χρονογράφημα με την πολιτική: αιφνιδιασμός – ανατροπή. Η διαφορά είναι πως, ενώ στην πολιτική αιφνιδιασμός και ανατροπή είναι καθημερινή ρουτίνα ακόμα και για το τελευταίο πολιτικό «τζουτζέκι», στο χρονογράφημα, αιφνιδιασμός και ανατροπή είναι κορυφαίες στιγμές του καλού χρονογράφου. Ασε που ο χρονογράφος κρίνεται κάθε μέρα, ενώ ο πολιτικός, κάθε τέσσερα χρόνια. Στο ενδιάμεσο, τα… κλειδιά είναι μπλεγμένα στο μπρελόκ…
