Τυχαίες γνωριμίες με την άγνωστη Αθήνα

Εφυγα στις πέντε το απόγευμα του Σαββάτου από τη «Μουριά» στα Εξάρχεια (όχι, δεν μου ζήτησαν διαβατήριο οι αναρχοαυτόνομοι· μπήκα και βγήκα χωρίς έλεγχο…), να δω τον μεγάλο εγγονό μου στην μπάλα. Ταλαιπωρήθηκα λίγο, ώσπου να πάω στο γήπεδο Χαλανδρίου, στη λεωφόρο Πεντέλης (Φραγκόκλησα το λέγαμε τότε, που το Χαλάνδρι έπαιζε στην Α2 κατηγορία του Πρωταθλήματος Αθηνών, όπως και οι Αμπελόκηποι). Ταλαιπωρήθηκα, γιατί είχα στο μυαλό μου λάθος… αζιμούθιο.

Κατέβηκα στην Πλακεντίας, νομίζοντας ότι από εκεί περνάει λεωφορείο για Πεντέλη. Πήραμε τη ζωή μας (το δρόμο)· λάθος (εδώ πάει η άνω τελεία του Σεφέρη στην Αρνηση) κι αλλάξαμε ζωή (διαδρομή). Γιατί τα λεωφορεία προς Πεντέλη έχουν αφετηρία τον σταθμό Χαλανδρίου. Ξαναπήρα το μετρό και επέστρεψα μία στάση παρακάτω.

Εκεί, όπως κατάλαβα, τα λεωφορεία είναι της υπομονής. Και ναι μεν υπομονή διαθέτουμε· όσο γίνεται. Ομως χρόνο δεν διαθέταμε. Ταξί και σε ελάχιστο χρόνο ήμουν στο γήπεδο, δέκα λεπτά προτού αρχίσει το ματς.

Ανετα πήγαινα με τα πόδια, αν ήξερα την περιοχή. Από τις πιο άτακτες του Λεκανοπεδίου· πρώτα χτίστηκαν τα σπίτια και μετά ανοίχτηκαν οι δρόμοι· λαβύρινθοι: ξαναβγαίνεις εκεί που μπήκες! Με την μπάλα των εγγονών μου, έχω την ευκαιρία, να βγαίνω από το «καβούκι» της γνωστής Αθήνας και να γνωρίζω, έστω φωτογραφικά, την άγνωστη, που είναι η Αθήνα των πολλών· δεκάδες δήμοι, χιλιάδες προβλήματα. Το φύρδην και το μίγδην! Το πιο εντυπωσιακό –ιδίως για μένα που τη βρίσκω με το περπάτημα (μέχρι ινδουιστικό τέμενος σε ισόγειο πολυκατοικίας είδα πέρσι στον Ταύρο, κοντά στο γήπεδο του Φωστήρα· Ινδός μάλιστα μου είπε πώς θα πάω στο γήπεδο…)– είναι οι απίστευτα μικρές αποστάσεις! Το ματς (λίγο ακόμα και θα το ξεχνούσα…) το κερδίσαμε.