Ο ανατέλλων πολιτικός αστέρας στην Τουρκία, ο 49χρονος κεμαλιστής Εκρέμ Ιμάμογλου, που κέρδισε και τις δεύτερες εκλογές για τη δημαρχία της Κωνσταντινούπολης (στις πρώτες, ο Ερντογάν υπέβαλε ένσταση, απονενοημένη όπως αποδείχτηκε), είναι (προχθεσινή «Εφ. Συν.», Μαργαρίτας Βεργολιά «Πανηγυρική νίκη Ιμάμογλου») ποντιακής καταγωγής, την οποία μάλιστα «πιστοποίησε» αυτοπροσώπως ο Ερντογάν, αφού στην ασυγκράτητη ορμή του να τον «δαιμονοποιήσει» για να τον μειώσει, τον αποκάλεσε «κρυπτο-Ελληνα».
Οπως λένε «κρυπτο-χριστιανούς» κάποιους (δεν εξετάζω πόσοι είναι ούτε ποιοι το λένε) από τους σημερινούς κατοίκους του Πόντου.
Γνωστά είναι αυτά από χρόνια. Και στους Ελληνες και Τούρκους ιστορικούς και λαογράφους (στον επιστημονικό κόσμο εν ολίγοις) και στους Ελληνες και Τούρκους «θερμοκέφαλους» που ρέπουν με τον λόγο, πολλές φορές και με το έργο, δυστυχώς, προς επικίνδυνες ατραπούς επιζήμιων και για τις δύο χώρες εθνοκεντρισμών του τύπου: «Ολα είναι Ελλάδα» και «Ολα είναι Τουρκία» -η «μεγάλη Ελλάδα» και η «μεγάλη Τουρκία»- αντίστοιχα.
Εάν λοιπόν είναι Πόντιος ο Ιμάμογλου, τότε το, κατά Ερντογάν, «κρυπτο-ελληνικό» του, φανερά πλέον ελληνικά μεταφράζεται, εξελληνίζεται ή είναι… Παπαδόπουλος. Η πλειονότητα των Ποντίων που γνωρίζω, μηδέ του πεθερού μου εξαιρουμένου, έχουν επώνυμο Παπαδόπουλος, δηλαδή Παπάζογλου (εν και τ’ αυτόν), δηλαδή Ιμάμογλου (ομοίως και παρομοίως).
Να πούμε λοιπόν πως ο αυριανός πρωθυπουργός, ίσως και πρόεδρος, της Τουρκίας, ως ποντιακής καταγωγής και «κρυπτο-Ελληνας» είναι και… κοντοπατριωτάκι και να του ευχηθούμε, ως «ομόφυλοι», καλή πρόοδο; Αστειεύομαι βέβαια.
Ο Ερντογάν, αλίμονο, δεν αστειεύεται όταν επιμένει να στηρίζει τη νέα Τουρκία (του) στην «εθνική καθαρότητα» (που δεν υπάρχει), προπαντός στη «φυλετική καθαρότητα» (αυτή δεν υπάρχει πουθενά) πλήττοντας τα ισχυρά πλεονεκτήματα της Τουρκίας, τα αληθινά: πολυφυλετικότητα και πολυπολιτισμικότητα. Ο Ερντογάν άρχισε νομίζω να βουλιάζει στην απομόνωση ενός εθνο/θρησκευτικού ρατσισμού.
