Αναζητώντας μια λεπτομέρεια για το χρονογράφημα της Παρασκευής περί Λυκαβηττού (συμπτωματικά, ίδια μέρα δημοσιευόταν και άρθρο της Χαράς Τζαναβάρα: «Πώς ο Λυκαβηττός θα γίνει… όαση». Είθε!) χάθηκα στις λεπτομέρειες και παρασύρθηκα από το ψηφιακό ρεύμα αναζητήσεων! Κράτησα, όμως, από το ψάξιμο αρκετά, που τα ενέταξα στον (ψηφιακό τώρα πια) φάκελό μου για τον Λυκαβηττό (χρόνια τον μελετάω τον κύριο…), από όπου και αντιγράφω:
Αγνοούσα, λόγου χάριν –κάτι που θα ψάξω περισσότερο– πως η ονομασία Λυκαβηττός δόθηκε μετά την επανάσταση, βασισμένη σε αρχαία κείμενα· τότε που η νέα χώρα έψαχνε τα βήματά της αναζητώντας σχέσεις συνέχειας με την αρχαία Ελλάδα. Εως τότε, η οροσειρά που χώριζε από Βορρά προς Νότο το Λεκανοπέδιο, ονομαζόταν Αγχεσμος ή Αγχεσμός. Διαπιστωμένα, σε παλαιότερα κείμενα, ο Λυκαβηττός αναφέρεται και ως Αγχεσμος ή Αγχεσμός.
Αγχεσμού, άλλωστε, ήταν η πρώτη ονομασία της Βουκουρεστίου, που μετονομάστηκε από τη Συνθήκη Βουκουρεστίου, του 1913, η οποία καθόρισε και τα Βαλκάνια, τουλάχιστον μέχρι τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας το ’90-’91!
Αγχεσμός, πάντως, σήμερα (που κατά μία έννοια σημαίνει οξυκόρυφος) είναι η αρχαία ονομασία των Τουρκοβουνίων, που κι αυτά, στα παλιότερα χρόνια, πριν από την Τουρκοκρατία, στα βυζαντινά, τα λέγανε Λυκοβούνια· άμεση ετυμολογική συνάφεια με τον Λυκαβηττό.
Ταξιδεύουν οι λέξεις, ενίοτε και διασταυρώνονται. Είπα εντέλει το χρονογράφημα (της Παρασκευής) για τον Λυκαβηττό να το κάνω μόνο με δικές μου «δυνάμεις». Να μην καταφύγω σε «πηγές», εξακριβώσεις κ.λπ., που άμα το καλοεξετάσεις, στην Ιστορία είναι διαρκές ζητούμενο: το νέο εκτοπίζει το παλιό· αλλάζουν οι «αλήθειες», όπως σε όλη την επιστήμη και τη γνώση. Είπα για σήμερα να δώσω και λίγο χώρο στο παραμύθι. Στον Λυκαβηττό, άλλωστε, με τους παιδικούς μου συντρόφους, σκαρώσαμε τα πρώτα μας παραμύθια!
