Εγραφα, 15 Μαΐου, με ευκαιρία τις επικείμενες τότε δημοτικές εκλογές («Αδιαφορία και του δημάρχου και του κλητήρα»), για το παρκάκι στο Παγκράτι, Βασ. Κωνσταντίνου και Ριζάρη, πάνω από το υπόγειο πάρκινγκ, που το είχαν αφήσει να χορταριάσει, δεν ξέρω με τίνος (του δήμου ή της εταιρείας του πάρκινγκ) ευθύνη. Ούτε και έχει ιδιαίτερη σημασία, νομίζω. Μια ασχήμια σε κεντρικό σημείο της πόλης είναι ευθύνη κάποιου και όλων μας.
Την ίδια μέρα έλαβα email αναγνώστη, ο οποίος με παρότρυνε να επισκεφτώ τον Λυκαβηττό: «Επειδή περπατάτε, κάντε τον κόπο να ανέβετε και να δείτε το απερίγραπτο χάλι αυτού του κοσμήματος». Στον δήμαρχο τα… έχωνε ο αναγνώστης που «έχει αφήσει τώρα (τον Λυκαβηττό) χωρίς καν κάδους για σκουπίδια».
Παρατήρηση πρώτη: Είναι συχνά τόσο απλά τα πράγματα, που μόνο με μια κίνηση περνάς από το μαύρο στο άσπρο. Τόσο που αναρωτιέσαι: αφού ήταν τόσο απλό, γιατί δεν το έκαναν; Αυτό, γιατί πιστεύω πως ο αναγνώστης ήταν ειλικρινής. Ομως για τότε. Ακριβώς έναν μήνα μετά, που επισκέφτηκα τον Λυκαβηττό για «αυτοψία», Κυριακή, 15 Ιουνίου, η εικόνα ήταν εκ διαμέτρου διαφορετική αυτής που περιέγραφε ο αναγνώστης:
Ενας Λυκαβηττός, να τον περπατάς και να ευχαριστιέσαι καθαριότητα και φροντίδα. Ακόμα και η τάφρος, που πριν από τρία χρόνια είχε πλημμυρίσει προκαλώντας ζημιές σε παρόδια υπόγεια, ήταν καθαρισμένη, με όλα τα ξύλινα γεφυράκια στη θέση τους.
Γύρισα όλη την περίμετρο. Ανέβηκα ώς τον Αϊγιώργη. Παρατήρησα προσεχτικά. Είδα μόνο ένα σπασμένο παγκάκι κι έναν χαλασμένο κάδο· οι περισσότεροι μάλιστα είχαν και σακούλες σκουπιδιών. Με τρέλαναν δε τα κίτρινα λουλούδια στις φραγκοσυκιές του Αϊγιώργη, που δεν έχω δει στην Ελλάδα ωραιότερες. Οσο για το παρκάκι στη Ριζάρη, κάπως το ξεχορτάριασαν…
