…Είπε η Κίνα στους πολίτες του Χονγκ Κονγκ, με φερέφωνο την (δική της) κυβερνήτη της ημιαυτόνομης διοίκησης: «Μη διαδηλώνετε, γιατί θα βαρέσω». Αυτοί δεν υπάκουσαν, διαδήλωσαν, και τους βάρεσε. Την Τετάρτη, που συζητιόταν στο τοπικό Κοινοβούλιο και ήταν να ψηφιστούν τροπολογίες νόμου για έκδοση πολιτών (και) στη μητροπολιτική Κίνα.
Με την παράδοση του Χονγκ Κονγκ από τη Βρετανία στην Κίνα το 1997, το άλλοτε βρετανικό προτεκτοράτο έχει μεταξύ άλλων προνομίων (όπως π.χ. του δικαιώματος να διαδηλώνουν ελεύθερα) και ειδικό, ευνοϊκό, καθεστώς δωσιδικίας. Ε, αυτό το προνόμιο πάει τώρα η Κίνα να τους το στερήσει, με πρόφαση ότι το Χονγκ Κονγκ… ενδέχεται να γίνει παράδεισος κακοποιών πάσης φύσεως, που θα καταφεύγουν εκεί και θα τη… σκαπουλάρουν.
Το ’γραφα και την προηγούμενη βδομάδα («Εκεί που η εξουσία παραγίνεται γελοία», 13/6) πως η εξουσία, από φαντασία, είναι μια θλιβερή ιστορία εξίσου θλιβερών επαναλήψεων. Εμείς οι… γηραιότεροι (που υπήρξαμε ωστόσο νέοι και δη ζωηροί και πεισματάρηδες) θυμόμαστε πολύ καλά το κινέζικο στενό «μαρκάρισμα» με «παραδείσους», «κακοποιούς», «εχθρούς του λαού» και άλλα παρεμφερή από εποχής Λιν Πιάο κι εκείνης της αλήστου μνήμης «συμμορίας των τεσσάρων». Ασε τη διαβόητη «πολιτιστική επανάσταση».
Ανατριχιάζω στη σκέψη πως όλα αυτά –αυτή η «μεγάλη πορεία» οδύνης του κινεζικού λαού– υπήρξαν «κρίσιμη μάζα», «καύσιμος ύλη» που μετέφερε την κινέζικη αμαξοστοιχία, με φουλ τις μηχανές, στα… πεπρωμένα ενός ιδιότυπου καπιταλιστικού τύπου κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού μες στη… φτήνια και την απονιά… για να παραφράσω το ελληνικό μεταπολεμικό σουξέ «Βίρα τις άγκυρες…».
Το έχω γράψει πολλές φορές, να το γράψω ακόμα μία: Θα τα πληρώσουμε πολύ ακριβά τα φτηνά κινέζικα. Στο βάθος του χρόνου θα αποδειχθούν πανάκριβα!
-320x213.png)
