Η σύμπτωση (που κατά τον Μπόρχες είναι απλώς… ραντεβού) είναι βασικό συστατικά του χρονογραφήματος. Εάν δεν ήμουν στο Σικάγο -όπου μας φιλοξένησε υποδειγματικά Ελληνίδα γιατρός στο Σικάγο, συμφοιτήτρια της ανιψιάς μου, σε προάστιό, νοτιοδυτικά του Σικάγου, παραποτάμιο, το Ριβερσάιντ. Εάν η φιλοξενούσα δεν ήταν και αυτή «ψώνιο» όπως και εγώ με την αρχιτεκτονική. Δεν θα γνώριζα ότι στην περιοχή έδρασε ένας από τους «γκουρού» της αρχιτεκτονικής, ο Αμερικανός Φρανκ Λόιντ Ράιτ (1867-1959), που ήδη γνώριζα, μέσες-άκρες… από το περίφημο «μετέωρο» Σπίτι στον Καταρράχτη και τον, μνημειώδη πλέον, μεταλλικό «Κοχλία», το Μουσείο Τέχνης Γκουγκενχάιμ, στο Μανχάταν.
Κάπως έτσι –μέσω συμπτώσεων/ραντεβού– επισκέφτηκα και παρατήρησα, όσο γινόταν, δύο κατοικίες του Ράιτ στο Ριβερσάιντ: μία ατομική και μία, υπό ευρεία έννοια, κοινοβιακή (παραγγελία βιομηχάνου για εργατικές κατοικίες). Εμαθα ότι στην ευρύτερη περιοχή υπάρχουν περί τις 20 κατοικίες σχεδιασμένες από τον Ράιτ (επισκέψιμες μάλιστα –ανοιχτές στο κοινό– σε ετήσιο περίπατο κάποιων ημερών, με επισκέπτες πλέον του εκατομμυρίου!). Τέλος –το σημαντικότερο– επισκέφτηκα την Παρασκευή –με κλεισμένο ραντεβού και εισιτήριο– και ξεναγήθηκα, σε ξενάγηση για κοινούς επισκέπτες, όχι για ειδήμονες (γίνονται και τέτοιες), στην πρώτη κατοικία/στούντιο του Ράιτ στο προάστιο Οκπαρκ (oak, βελανιδιά), κοντά στο Ριβερσάιντ.
Απλό μάθημα, κατανοητό, στην τέχνη του μεγάλου αρχιτέκτονα. Αλλά και, συγχρόνως, «μύηση» στην ιδιωτική του ζωή: κρεβατοκάμαρα, μπάνιο, κουζίνα, σαλο-τραπεζαρία, παιδικά δωμάτια, αυλή, ζωής πολυτάραχης. Αλλά και στον χώρο εργασίας: στούντιο: σχεδιαστήρια, φωριαμοί, γραφείο κ.λπ., από όπου περίπου ξεκίνησε η σύγχρονη αρχιτεκτονική στις ΗΠΑ. Μπαίνοντας, για περισσότερες λεπτομέρειες, στο Ιντερνετ, πρώτα πήρα τον τίτλο του σημερινού χρονογραφήματος (από γνωμικό του Ράιτ) και μετά πληροφορήθηκα (η σύμπτωση/ραντεβού!) ότι πέθανε πριν από, ακριβώς, 60 χρόνια: 9 Απριλίου 1959.
