Ιλιγγος ύψους από την ανάποδη

Συνήθως, όταν μας πιάνει ίλιγγος ύψους, αυτό συμβαίνει όταν κοιτάμε από πάνω προς τα κάτω. Στη Νέα Υόρκη σε πιάνει [με έπιασε] ανάποδα: κοιτώντας από κάτω προς τα πάνω. Σαν να ήμουν σε στάση κατακόρυφης αναστροφής κι έβλεπα με το κεφάλι κάτω και τα πόδια πάνω. Δεν ξέρω αν το παθαίνουν κι άλλοι. Σε μένα συνέβη. Παρατήρησα μάλιστα μεγάλη οικοδομική δραστηριότητα στο Μανχάταν. Νεόδμητος δε ουρανοξύστης –είναι τώρα στα τελειώματα– στη «γειτονιά» του Σέντραλ Παρκ. Ψηλόλιγνος –τον υπολόγισα καμιά ογδονταριά πατώματα, είδα και οικοδόμους μετέωρους στα ύψη και μ’ έλουσε ρίγος! Οπως έχουν σηκώσει τον σκελετό και τον ντύνουν, μου θύμισε τρόπο… Μαγιακόφσκι: ψηλόλιγνος κρεμανταλάς σηκώνεται από το κρεβάτι και με κινήσεις αργές κινήσεις φοράει το παντελόνι του!

Από το αεροπλάνο, το Μανχάταν έμοιαζε συμπληρωμένο παζλ: όλο το νησί χτισμένο: γεωμετρία γιγάντων. Πέντε μέρες έμεινα. Σταγόνα στον ωκεανό, αλλά πρόφτασα και μέτρησα περί τους δέκα νέους ουρανοξύστες! «Φαίνεται σαν να πιέζουν τους παλιούς, ώστε να χωρέσουν οι νεότεροι!» σκέφτηκα. Αλλιώς δεν εξηγείται πώς χωράει κάτι ακόμα στο αδιαχώρητο. Περνάμε από τη μονάδα στο κλάσμα. Μαθηματικό θαύμα.

Αυτό το θαύμα ζει και πάλλεται 24 ώρες το 24ωρο. Ξημερώματα, πριν από τη δουλειά, κάνει τζόκινγκ και ποδήλατο στο Σέντραλ Παρκ, «παρέα» με σκιουράκια (στο Ρίτσμοντ άλλαζαν και πεζοδρόμιο!), άστεγους (σύνηθες αναλώσιμο κάθε μεγαλούπολης) και τα πιο ευημερούντα σκυλιά που έχω δει στη ζωή μου (αδέσποτο, ούτε για δείγμα!). Το δε πιο εντυπωσιακό – έκπληξη ευχάριστη: μόνιππα αμάξια για… ρομαντικές βόλτες όσων… τα φέρνουν βόλτα! Απίστευτα πολλά στην πιο σύγχρονη πόλη του κόσμου. «Η εκδίκηση της φύσης!» σκεφτόμουν βλέποντας οδοκαθαριστές να μαζεύουν καβαλίνες στην 5η Λεωφόρο, την ακριβότερη λεωφόρο του κόσμου!