Καλός καιρός χθες, λιακάδα, επιστρέφοντας από τον Υμηττό, εννιά το πρωί, στην είσοδο προς Πανεπιστημιούπολη τρόμαξα με το πλήθος των αυτοκινήτων. Ηταν κι η ώρα φαίνεται τέτοια, ήταν ίσως και η λιακάδα, πάντως πέρασε αρκετός χρόνος μέχρι να βρω ευκαιρία να πεταχτώ απέναντι. Υπέμενα πάντως στωικά τη διέλευση, ούτε πίεση χρόνου είχα ούτε οργανική σφίξη για οτιδήποτε.
Απλώς συλλογιζόμουν, με κάποια περίσκεψη: Τι τα θέλουμε τόσα αυτοκίνητα. Πώς και πόσο μας έγιναν απαραίτητα, σχεδόν συναφή με τον εαυτό μας, αλλά και καθρέφτης του χαρακτήρα μας. Και –η αισιόδοξη έως απίθανη διάσταση του θέματος– τι μπορούμε να κάνουμε, ώστε κάπως να τα βγάλουμε από τη ζωή μας ή να οργανώσουμε τη συμβίωσή μας με αυτά σε πιο λογική, πιο ισορροπημένη βάση.
Αντίθετα, το Σάββατο για παράδειγμα, ίδια ώρα, περίπου ίδιο σημείο, στη διασταύρωση προς Πανεπιστημιούπολη και Ζωγράφου, κρύο, χιονόνερο και κυκλοφορία στο μηδέν. Ανάβει το πράσινο για πεζούς προς Ευφρονίου και Παγκράτι. Ενα αυτοκίνητο όλο κι όλο με κατεύθυνση προς Ζωγράφου σταμάτησε αμέσως. Είδα τον τύπο με τη μοτοσυκλέτα να έρχεται γκαζωμένος. Από πείρα πολυετούς παρατήρησης, ένιωσα ότι το ρήμα «σταματάω» δεν υπάρχει στο λεξικό του αφ’ ης και ιππεύει τη μηχανάρα του (στα χείλη έχω τη… συνήχηση).
Ετσι κι εγώ, τη στιγμή που παραβίαζε το κόκκινο και έγραφε τον ΚΟΚ εκεί που δεν πιάνει μελάνι, δυο βήματα σιμά μου, φώναξα ένα ηχηρότατο «Μπράβο!»· αν δεν φορούσα γάντια, θα βαρούσα και παλαμάκια. Ακουσα βέβαια ό,τι συνήθως ακούει κανείς σε ανάλογες περιπτώσεις. Ούτε και θα έδινα σημασία. Αν η επόμενη κίνησή του δεν ήταν να ελέγξει, δεξιά-αριστερά, τον κάθετο δρόμο, προτού ολοκληρώσει την παράβαση. Προφανώς μην πάει και σκοτωθεί! Ζήτημα χαρακτήρος!
