Εποχή μεταπολίτευσης τότε: 1979. Πρώτο όνομα σάτιρας και παρωδίας ο Χάρρυ Κλυνν χτυπάει το δίσκο «Δοξάστε με» (εξώφυλλο ο ίδιος με αμφίεση Ρωμαίου αυτοκράτορα) Σκίζει: 100.000 αντίτυπα, αναμεταδόσεις από ραδιόφωνο, ανεκδοτολογικές παραλλαγές. Χαμός. Μέχρι τη μάνα μου είχα πάει τότε να τον δει στην επιθεώρηση. Ιδρωσα να βρω θέσεις!
Στο απόγειό του και ο Λουκιανός Κηλαηδόνης, σατιρικός ομοίως, αλλά και διαπρεπής αυτοσαρκαστικός, επίσης το 1979, χτυπάει το «Ψυχραιμία παιδιά», όπου, με δικούς τους στίχους και με ενδεικτικές αναφορές σε ατάκες/επιτυχίες του Χάρρυ Κλυνν, μελοποιεί το «μαρσάκι»: «Εμπαινε, Χάρρυ μου, έμπαινε, Χάρρυ μου/, έμπαινε, έμπαινε, βρε παλικάρι μου/, τώρα που πάψαν οι δικές μας οι φωνές/, ρίχ’ τους τραμπάκουλα και τέρας του Λοχ Νες.(…)», με την «κουλοβάχατα» επωδό: «Ουγκάγκα μπουμ μπουμ χι/ γκάπα γκουμ μπιρλί γκαγκά/ αούγκιγκι αούγκιγκι μπάγκαλα γκαούγκα γκα. (δις)».
Εποχή… μετα-μνημονιοποίησης τώρα, μιας και προχθές ψηφίστηκε ο πρώτος «μεταμνημονιακός» (σε εισαγωγικά, γιατί άλλος το είπε!) προϋπολογισμός, μπουκάρισε περιχαρής (φωτογραφικά) στη Ν.Δ. ο… «Χάρη» του σημερινού τίτλου, πιστό… κακέκτυπο εκείνου του μακρινού Χάρρυ της μεταπολίτευσης, δίσκου και τραγουδιού (κρίμα που Κλυνν και Λουκιανός δεν είναι πια ανάμεσά μας· όλο και κάτι θα σκάρωναν…), ο Χάρη Θεοχάρη· ίδιος, είτε του βάλεις είτε δεν του βάλεις σίγμα τελικό ή θήτα αρχικό ή χι του αγνώστου μιας εξίσωσης αρχικά ανόμοιων που εντέλει ομοιάζουν.
Ενας κάποιος… Που η έως τώρα διακριτή πολιτεία του (όσο μπορούμε να διακρίνουμε) κυμαίνεται μεταξύ πολιτικών μετακινήσεων, ανεκδότων, αυτάρεσκων λογοπαιγνίων και ηγεμονικών αερολογιών… Ασφαλώς είναι δικαίωμα (και στην κρίση, όση υπάρχει) καθενός να τον θεωρεί χρυσή μεταγραφή. Είναι όμως, προπαντός, πολιτική περσόνα ενδεικτική του σημερινού πολιτικού φύρδην-μίγδην «λεξιλογίου». Εμπαινε Χάρη μου και ποιος τη χάρη μας…
-320x213.jpg)
