Σήμερα είμαστε, αύριο δεν είμαστε, που λέει ο λόγος. Γι’ αυτό και λέω να τα λέμε από καιρού εις καιρόν, όσο (μας) επιτρέπουν ο καιρός και ο Μαρινάκης.
Διότι μπορεί ο κύων Αργος να αναγνώρισε τον αφέντη του, Οδυσσέα μετά από είκοσι χρόνια. Αλλά το (πρακτορείο διανομής Τύπου) Αργος, υπό τη μονοπωλιακή πλέον διαχείριση του και εκδότη εφημερίδων κ. Μαρινάκη, μπορεί… συμβατικώς να αγνοήσει την «Εφημερίδα των Συντακτών» για παράδειγμα, αλλά και άλλα απάρεσκα σε αυτόν έντυπα, προκαλώντας τους ένα είδος κυκλοφοριακής ασφυξίας ή θρόμβωσης.
Την Παρασκευή, στην πρεμιέρα του έργου της Λούλας Αναγνωστάκη «Ο ήχος του όπλου» στο θέατρο Σταθμός, συνάντησα τον Κυρ. Του θύμισα ποιος είμαι αναφέροντας την «Ελευθεροτυπία» (από το ξεκίνημά της, Ιούλιο του ’75, αμφότεροι). «“Ελευθεροτυπία”!», είπε με νοσταλγία. «Τι ωραία εφημερίδα!».
Ως εφημερίδα των συντακτών ξεκίνησε και η «Ελευθεροτυπία», που, κατά γενική ομολογία, όσες ενστάσεις και να προβάλει κανείς, υπήρξε μία καλή, σωστή εφημερίδα που άφησε εποχή και πολλούς και πολύ δυσαρέστησε το άδοξο και, κάπως αναπάντεχο, τέλος της.
Ομως και η «Ελευθεροτυπία», ως εφημερίδα ανεξάρτητη και εφημερίδα γνώμης, με τη μεγαλύτερη ελευθερία που είχε δοθεί ποτέ σε δημοσιογράφους εν Ελλάδι, τραβούσε κι αυτή τα μύρια βάσανα οσάκις έμπαινε στη μύτη… τινών και ορισμένων. Και με το ΠΑΣΟΚ, όταν «στήριζε την αλλαγή» αλλά «και έλεγχε την εξουσία».
Κυρίως όμως με την κυβέρνηση Μητσοτάκη, όταν κάθε τρεις και λίγο δεχόταν «επισκέψεις»… εφοριακών. Αν όμως τώρα εφημερίδα ανεξάρτητη, που εκδίδουν οι συντάκτες της, εμποδιστεί από (μονοπωλιακή) εξουσία ιδιώτη-επιχειρηματία, αυτό θα είναι πολύ κακό προηγούμενο, κυρίως στο μη αποκλειόμενο ενδεχόμενο να μην υπάρξει επόμενο! Να τα λέμε, όσο ακόμα μπορούμε να τα λέμε.
