Οσμές ναφθαλίνης από σκάνδαλα και εκλογές

Φορτσάρουν τις μηχανές εντός και εκτός Βουλής, κυβέρνηση και αντιπολίτευση. Και καταλληλότερο καύσιμο για φορτσάρισμα πολιτικών μηχανών είναι τα σκάνδαλα, πεπερασμένα ή εν ενεργεία. Που έγιναν ή άφησαν υποψίες ότι πιθανόν έγιναν. Που ερευνήθηκαν και κάπου κατέληξαν ή μένει να ερευνηθούν, ώστε κάπου να καταλήξουν.

Με δεδομένο –μην ξεχνάμε–, ενίοτε και δεδικασμένο, με δικαστική απόφαση ή με παραγραφή λόγω παρελεύσεως νόμιμου χρόνου εκδικάσεως, ότι πολλά σκάνδαλα ή «σκάνδαλα» πήραν την άγουσα προς το διαρκές αναπαυτήριο της λήθης και ζωή σε μας. Ουδείς ενθυμείται τον μακαρίτη. Κάτι σαν να μιλάμε δηλαδή για εποχή των δεινοσαύρων ή της διαπάλης Λαπιθών και Κενταύρων.

Τα τελευταία μπορεί να τα ονομάσεις και σκάνδαλα ντεμοντέ. Που όπως κάποια ρούχα παλιομοδίτικα, κάποιοι σχεδιαστές (ενδυμάτων), με κατάλληλες προσαρμογές, τα επαναφέρουν στη φόρα για ένα διάστημα. Ετσι και κάποια σκάνδαλα ντεμοντέ, κάποιοι σχεδιαστές (πολιτικών) επιδιώκουν να τα επαναφέρουν στη μόδα για όσο διάστημα πιστεύουν ότι βοηθάει στη σχεδίαση.

Το συνηθέστερο διάστημα, όπου τα ντεμοντέ σκάνδαλα πάνε να ξαναγίνουνε μοδάτα, εν Ελλάδι τουλάχιστον (γιατί δεν αναφέρομαι σε σκάνδαλα των Εσκιμώων, τα οποία και αγνοώ· αυτά ίσως τα παγώνουν), είναι οι προεκλογικές περίοδοι. Εκεί μέσα γίνονται οι μεγάλες επενδύσεις σε σκάνδαλα ντεμοντέ, με το «αξίωμα» (κάποιοι το λένε και υστεροβουλία ή πολιτική ιδιοτέλεια): ας πάμε έως τις εκλογές εν μέσω οσμών από σκάνδαλα και μετά βλέπουμε…

Αυτός λοιπόν ο καταιγισμός από σκάνδαλα, με επιτιθέμενους και αμυνόμενους σε κρεσέντο «αβροτήτων», που κορυφώθηκε στη Βουλή την προηγούμενη βδομάδα, δείχνει, νομίζω, δύο πράγματα: είτε πάμε για εκλογές είτε πάμε για παρατεταμένη προεκλογική περίοδο μέσα σε κρεσέντο χασμουρητών. Εδώ θα είμαστε, πάντως, και τα λέμε… ασκανδάλιστα.