Μερικές ειδήσεις είναι από μόνες τους χρονογράφημα. Δεν χρειάζεται να προσθέσεις ή να αφαιρέσεις «ούτε ένα ιώτα», που έλεγαν οι παλαιότεροι. Επίσης, να μιλήσεις για «κάθε καρυδιάς καρύδι» ως προς τις επιλογές υποψηφίων του Τραμπ και την «ποινική» αισθητική αυτών των επιλογών, είναι σαν να μιλάς για χιόνι στον Βόρειο Πόλο ή κόκκους άμμου στη Σαχάρα. Ομως αυτή η είδηση, παρότι γνωστή πια, καθότι εντυπωσιακή, αντέχει, νομίζω, ακόμα σε επισχολιασμούς.
Δεν είναι ότι ο εκλογικός νόμος της Νεβάδα, ίσως και άλλων πολιτειών στις ΗΠΑ, επιτρέπει να διατηρηθεί η υποψηφιότητα κάποιου ακόμα και μετά θάνατον. Δεν είναι ότι ο θανών, ένα μήνα προ των ενδιάμεσων εκλογών της 6ης Νοεμβρίου, Ντένις Χοφ, εξελέγη βουλευτής στο τοπικό Κοινοβούλιο της Νεβάδα, επικρατήσας της συνυποψηφίου του Λίζια Ρομάνοφ.
Είναι (ο πειρασμός του χρονογράφου…) ότι ο Χοφ, που τον υποστήριξαν οι Ρεπουμπλικανοί και οι (εξ ορισμού ηθικοί) χριστιανοί ευαγγελικοί ήταν «άνθρωπος της νύχτας» και η υποψήφια των Δημοκρατικών, Ρομάνοφ, είναι εκπαιδευτικός.
Στις λεπτομέρειες, ο Χοφ –που βρέθηκε νεκρός σε μία από τις επιχειρήσεις του, επομένη των γενεθλίων του, μέχρι στιγμής δεν έχουν διευκρινιστεί τα αίτια του θανάτου του και τώρα οι Ρεπουμπλικανοί αναζητούν αντικαταστάτη του– ήταν ιδιοκτήτης ενός κλαμπ στριπτίζ, οίκων ανοχής, εστιατορίων και βενζινάδικων. Συνήθιζε δε να αποκαλεί τον εαυτό του «ο Τραμπ του Πάρχαμπ», από την πόλη όπου ζούσε, στη Νεβάδα.
Στην προσωπική του ζωή (όση του επέτρεπαν οι πολυσχιδείς ασχολίες του) είχε παντρευτεί τρεις φορές. Ενώ, ως πνευματικό ον, πρόλαβε και συνέγραψε πόνημα, περίπου αυτοβιογραφία, υπό τον… διδακτικό τίτλο: «Η Τέχνη του Μαστροπού». Οταν έγραφα την Παρασκευή για «κουρασμένες δημοκρατίες», δεν φανταζόμουν ότι είναι τόσο… επικίνδυνα κουρασμένες!
