Τεράστιο το πρόβλημα· σχεδόν τριάντα χρόνια τώρα. Τεράστιο και πολυσύνθετο: πολιτικό, κοινωνικό, οικονομικό, τέλος… ηθικό· αν και το τελευταίο, με τα χρόνια γίνεται συνήθεια, εξασθενεί όλο και περισσότερο και φθίνει. Στους «εμείς» βάζω όλους όσοι βλέπουν το πρόβλημα, το αναγνωρίζουν σαν διττό: μετανάστες και πρόσφυγες, οικονομικοί και πολιτικοί, και προσπαθούν να βρουν μια λύση πιο κοντά στον άνθρωπο και πιο μακριά από την τυραννία των αριθμών· ισορροπημένη.
Στους «αυτούς», βάζω όλους εν γένει τους ξενοφοβικούς που επικαλούμενοι νομότυπες και παράτυπες διαδικασίες σαν πρόσχημα, είναι θιασώτες των κλειστών συνόρων και της απώθησης, αδιαφορώντας πού θα πάνε όλοι αυτοί οι άνθρωποι (σε 250 εκατομμύρια τους υπολογίζουν οι μετρήσεις του ΟΗΕ· περίπου το 3% του παγκόσμιου πληθυσμού), ενώ από το αναμφισβήτητο δίπτυχο: μετανάστες/πρόσφυγες, επιτηδείως, αφαιρούν τη δεύτερη πτυχή, που συμβαίνει να είναι και η πιο δύσκολη να απαντηθεί· λες ένα «μετανάστης», τους τσουβαλιάζεις όλους και ξεμπερδεύεις· με τον «πολιτικό πρόσφυγα» όμως δεν ξεμπερδεύεις και τόσο εύκολα. Αυτός δίνει τον έσχατο αγώνα επιβίωσης, κι εσύ που τον απωθείς, εμμέσως, σκοτώνεις έναν άνθρωπο. Διαστέλλουμε λοιπόν τον όρο «μετανάστες», συστέλλουμε τον όρο «πρόσφυγες» κι έχουμε καθαρή συνείδηση· λέγεται και «πατριωτική»..
Στους «άλλους»; Ποιους συμπεριλαμβάνουμε στους «άλλους»; Ποιος είναι ο άλλος; Είναι αυτός που δεν είναι εσύ. Μόνο που εδώ η διάκριση δεν είναι δεδομένη. Γιατί ο άλλος ορίζει και το διαφορετικό. Είναι άλλος επειδή διαφέρετε. Σεβαστό; Σεβαστό εκ πρώτης όψεως: εσύ και ο άλλος, δουλειά σου και δουλειά του. Αν όμως ο άλλος μπλέκει στα πόδια σου, τότε τι γίνεται; Μήπως η επόμενη «ιδιότητα» του άλλου, η «εναλλακτική», είναι «εχθρός»; Για μπες στη θέση του και μέτρα; Τα ξαναλέμε…
