Εύλογα ερωτήματα στη σφαίρα του παράλογου

Εως τώρα, στις δυσκολίες να εξηγήσουμε παράδοξα έως παράλογα γεγονότα, είχαμε σε πρώτη ζήτηση τη φράση «χαμένοι στη μετάφραση», δανεική από ομότιτλη ταινία (Σοφία Κόπολα, 2003). Παρακολουθώντας –όσο γίνεται να παρακολουθήσει κανείς, εν βρασμώ και καθώς εξελίσσονται, γεγονότα όπως ο θάνατος του Κώστα Κατσίφα, ομογενή από την Αλβανία, από πυρά Αλβανών αστυνομικών των ειδικών δυνάμεων– ίσως θα πρέπει η φράση, σε επίπεδο ενημέρωσης/πληροφόρησης να αντικατασταθεί από την πιο μοντέρνα, πιο ταιριαστή στα λεγόμενα μέσα κοινωνικής δικτύωσης: «χαμένοι στα τουίτερ», δανεική από το βαλκανικό και γενικό χάος.

Με τουίτερ λοιπόν (τιτίβισμα στα αγγλικά· ελληνική παραφθορά: τρία πουλάκια κάθονταν…) απάντησε, στην προσεκτική αλλά και αυστηρή, πιστεύω, ανακοίνωση του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών, ο πρωθυπουργός της Αλβανίας Εντι Ράμα απευθυνόμενος στους «Αγαπητούς γείτονες». Αναφέρεται στον «θάνατο ενός τρελού που πυροβόλησε κατά της αλβανικής αστυνομίας, η οποία το μόνο που έκανε ήταν το καθήκον της…» και καλεί τους «αγαπητούς γείτονες»: «Ελάτε να ευχαριστήσουμε μαζί τον Θεό που δεν χάθηκε σήμερα καμία αθώα ζωή από την ανοησία του εξτρεμισμού».

Να τον ευχαριστήσουμε για την ενημέρωση και την πρόσκληση. Αλλά από πιάτο τουίτερ, με τέτοια γαρνιτούρα («τρελός», πάσχων από «ανοησία εξτρεμισμού» για νεκρό), για τόσο σοβαρό ζήτημα και ενώ εκκρεμεί εντολή διεξαγωγής έρευνας επί πραγματικών περιστατικών που οδήγησαν στον θάνατο ανθρώπου, να μας επιτρέψει να μην πάρουμε.

Υπάρχει απόλυτη ανάγκη να είμαστε συνετοί και ψύχραιμοι. Διότι και στη συγκεκριμένη, θλιβερή από κάθε άποψη, υπόθεση και γενικά υπάρχουν εύλογα ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν, ώστε να μη γίνουμε άθυρμα επίβουλων και θερμοκέφαλων, στην τόσο ευαίσθητη (ίσως και επίζηλη) περιοχή που συμβιώνουμε όλοι οι Βαλκάνιοι, και παραδοθούμε στην εξουσία του παράλογου.