Από παρελθόν και μέλλον μια χαρά τα πάμε

Παναθηναϊκοί και οι δύο, κουβεντιάζουμε χθες με τον περιπτερά τον Βασίλη για τις φετινές επιτυχίες της ανανεωμένης ομάδας του Γιώργου Δώνη. «Είμαστε η ομάδα του μέλλοντος!», είπε ο Βασίλης, εντελώς στην πλάκα. Εντελώς στην πλάκα κι εγώ απάντησα: «Ολη η Ελλάδα είμαστε ομάδα του μέλλοντος. Και παρελθόν έχουμε και μέλλον έχουμε. Παρόν δεν έχουμε!».

Διαπρέπουμε οι Ελληνες τόσο ως παρελθοντολόγοι –πλούτη και δόξες και μεγαλεία να φάν’ κι οι κότες– όσο και ως μελλοντολόγοι: υποσχέσεις βραχυπρόθεσμες για παροχές μεσοπρόθεσμες και λαγούς με πετραχήλια μακροπρόθεσμα. Από παροντολόγους υστερούμε. Μια χαρά πάμε από παρελθόν, που όπως θέλει το βλέπει και το ερμηνεύει κανείς. Μια χαρά κι από μέλλον· που όπου να ’ναι έρχεται ρόδινο και ανέφελο. Αλλά με το παρόν; Εκεί ζορίζουν τα πράγματα. Δεν βγαίνουν τα χαρτιά. Μας πιστώνει το παρελθόν, αλλά ως προς το παρόν βάζουμε χρέη και υποθηκεύουμε το μέλλον.

Μόνη περίπτωση που ελεεινολογήθηκε το (κάπως πρόσφατο) παρελθόν, πέρασε στην αναμονή μιας αόριστης –περίπου εφιαλτικής– προσδοκίας το μέλλον και επιχειρήθηκε να παρακαμφθεί σαν παρένθεση και ως μη υπάρχον το παρόν είναι η μνημονιακή περίοδος της χώρας, η οποία κάτι μεταξύ παρελθόντος, παρόντος και μέλλοντος, γραμματολογικά ομοιάζει προς ενεστώτα διαρκείας αδήλου μέλλοντος και χρόνου αορίστου με έννοια παρατατικού.

Εβλεπα χθες στην «Εφ.Συν.» τον επίδοξο «χάρτη συνταγματικής αναθεώρησης» που σχεδιάζει η κυβέρνηση και συμπληρώνουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Σε εύθετο μέλλον και αυτός, αν και εφόσον, με ποιες πλειοψηφίες και λοιπά. Επιτομή (ενός ακόμα) ρόδινου μέλλοντος. Από κοινού εκεί, κυβέρνηση και αντιπολίτευση, αισιοδοξούν αμετανοήτως. Περνάμε κι εμείς, οι κοινοί θνητοί, τον καιρό μας με προσδοκία μήπως στο μέλλον γίνουμε πολίτες.