Επιστρέφω από Υμηττό, μετά από περπάτημα μιάμισης ώρας. Κεντρική πύλη Πανεπιστημιούπολης. Διασχίζω τον δρόμο κάθετα, στην κάθοδο. Πάω να κάνω το ίδιο στην άνοδο. Παρατηρώ. Δεν βλέπω αυτοκίνητο. Κάνω να περάσω. Και από την τυφλή γωνία (κάτι που παρατήρησα πρώτη φορά, δεκάδες χρόνια που ανεβοκατεβαίνω αυτόν τον δρόμο) προβάλλει αυτοκίνητο. Οδηγεί γυναίκα, νέα. Τα χάνει. Για καλή μου τύχη, ακριβώς πλάι μου είναι ανοιχτή η μεγάλη καγκελόπορτα της πύλης, πιάνομαι από το κάγκελο και δεν κατεβαίνω στον δρόμο.
Θα προσέχω στο εξής και την τυφλή γωνία, παρ’ όλο που θεωρώ ελαφρώς παράλογο να έχει μπροστά της η οδηγός ανοιχτό δρόμο δύο λωρίδων και να έρχεται από αριστερά, γιατί μόνο από δεξιά μπαίνει αυτοκίνητο στην Πανεπιστημιούπολη· το γνωρίζω, γι’ αυτό και πάντα, προτού διασχίσω τον δρόμο, προσέχω τη δεξιά λωρίδα· πρώτη φορά είδα αυτοκίνητο να έρχεται από την αριστερή με άδειο δρόμο. Τέλος πάντων, τη σκαπουλάραμε. Στην οδήγηση (έχω φαρμακωμένη πείρα) τίποτα δεν πρέπει να αφήνεις στην τύχη.
Και το ευτράπελο: Λίγο αργότερα, επιστρέφοντας από τη λαϊκή της Παρασκευής, πίσω από το νοσοκομείο Συγγρού, στη διάβαση πεζών της Βασ. Αλεξάνδρου, διαγωνίως απέναντι από το Κάραβελ –μποτιλιαρισμένη η Αλεξάνδρου σε άνοδο και κάθοδο–, μοτοσυκλετιστής που θέλει να αλλάξει ρεύμα καβαλάει (συνηθέστατη περίπτωση) τη νησίδα στη διάβαση πεζών κι εκεί… γέλασα.
Διότι, επειδή ήταν πολλά τα αυτοκίνητα και ήθελε… πεντέξι δευτερόλεπτα να μπει στο ρεύμα, αγανάκτησε με την καθυστέρηση κι έβρισε την κορυφή της θρησκείας, στην οποία προφανώς πιστεύει πως η βρισιά πιάνει τόπο. Δεν βλαστήμησε π.χ. τον Μωάμεθ ή τον Βούδα! Ξέρω και την απάντησή του στην, υποθετική, ερώτηση: «Μα τι σου ’φταιξε και βρίζεις;». Σεξιστική επίσης…
