Βραχύσωμος, λεπτός, 82 χρόνων (το είπε), Καλλιθεάτης, που μένει χρόνια στις Τζιτζιφιές. Γιώργος. Γνωρίστηκαν με τη γυναίκα του το 1956 «Κι από τότε δεν χωρίσαμε ούτε στιγμή!».
Τύχη αγαθή, να μην περιμένω στην Πινακοθήκη το λεωφορείο 550 για Φάληρο. Περνούσε σε 9 λεπτά και πήρα το 10 τρόλεϊ για Τζιτζιφιές· περνούσε σε 3. Ομως, αναποδιά, και το τραμ περνούσε σε 11 λεπτά και, τύχη, το ίδιο θα έπαιρνε και ο Γιώργος. Θα κατέβαινε, επίσης, Τροκαντερό.
Εγώ, για να περπατήσω μέχρι τον Μπάτη και να κολυμπήσω. Αυτός, για να κάνει τη βόλτα του στο πάρκο του Φλοίσβου. Που την κάνει κάθε μέρα και πολύ του αρέσει (το πάρκο). Και έχει δίκαιο· είναι από τα καλύτερα, πιστεύω, στην Αττική και αστράφτει –όπως και όλη η παραλιακή– από καθαριότητα. Νιώθεις άνθρωπος.
Πρωινός και αυτός όπως και εγώ. Ξυπνάει κατά τις πεντέμισι. «Χρόνια, κάθε μέρα!». «Τον ήξερες τον Ιππόδρομο;», με ρώτησε τη στιγμή που έφτανε το τραμ. «Τον ήξερα, καλά, μόνο που ποτέ δεν είχα παίξει!». Γέλασε. Είναι απίστευτο τι μπορεί να πει ένας άνθρωπος (κοινωνικός ασφαλώς) σε τρεις στάσεις του τραμ. «Μια ζωή στον Ιππόδρομο!» είπε, σαν να μονολογούσε.
«Από το πενήντα, μέχρι το ’98 που πήρα σύνταξη…». «Δούλευες στον Ιππόδρομο;». Κατένευσε. Τότε πρόσεξα, όρθιοι και οι δύο στο τραμ, το ανάστημά του.
«Μη μου πεις πως ήσουν αναβάτης!». Ηταν. Αναβάτης. Είκοσι χρόνια. Μετά, δοκιμαστής αλόγων. Μετά, δάσκαλος στη Σχολή Αναβατών. Μετά, φροντιστής σε στάβλους. Του πρότειναν, αλλά δεν δέχτηκε να ακολουθήσει τον Ιππόδρομο από το Δέλτα στο Μαρκόπουλο.
Και τώρα, τους πρωινούς του περιπάτους, εκεί γύρω τους κάνει. Κάθε μέρα. Ισως ακούει και χλιμιντρίσματα…
