Είπα να ρίξω μια ματιά στον… λόφο από εφημερίδες. Παλιώνουν προτού τις προλάβεις. Ανοιξα πρώτη, την τοπική «Ικαρία», φύλλο 219, Απρίλιος-Μάιος 2018. Πρώτο θέμα, ο θάνατος σημαντικού Καριώτη λαογράφου, του Νίκου Παπα-Σταμάτη Καστανιά στα 93. Μελετητή της ικαριακής διαλέκτου, την οποία ο πρωτεργάτης της ελληνικής γλωσσολογίας Γεώργιος Χατζιδάκις είχε χαρακτηρίσει (1929) «ζωντανό μνημείο» της γλώσσας μας.
Κρατούμενος των Αγγλων στα «σύρματα» (στρατιωτικές φυλακές στην Αίγυπτο), ο θανών, για τη συμμετοχή του στην Αντιφασιστική Στρατιωτική Οργάνωση του ελληνικού στρατού στη Μέση Ανατολή, της οποίας την πολιτική καθοδήγηση εκ μέρους του ΚΚΕ είχε ο συμπατριώτης του (πρώτος εξάδελφος της μητέρας μου, ο πατέρας του ήταν αδελφός της γιαγιάς μου) Γιάννης Σαλάς.
Αυτός σκοτώθηκε (εκτελέστηκε, μετά τη σύλληψή του, χωρίς δίκη) στη Σάμο, ως πολιτικός καθοδηγητής (επίτροπος) του Δημοκρατικού Στρατού Σάμου, στις 18 Οκτωβρίου 1949, μαζί με τον, επίσης Καριώτη, φοιτητή ιατρικής Σαράντο Καρούτσο. Τελευταίοι αντάρτες της Σάμου, τα πτώματά τους εκτέθηκαν σε δημόσια θέα στο Βαθύ με κωδωνοκρουσίες και πανηγυρισμούς.
Ενδιαφέρον το κείμενο της «Ικαρίας». Γραφή στρωτή, προσωπική· ο συντάκτης γνώριζε καλά τον θανόντα, υπήρξαν φίλοι. Ονομα συντάκτη δεν είδα! Παράλειψη, σκέφτηκα. Τοπικό φύλλο, συμβαίνουν. Εδώ συμβαίνουν σε μεγάλες εφημερίδες. Μόνο που δεν ήταν παράλειψη της εφημερίδας, ήταν αβλεψία μου. Υπήρχε όνομα, στην πρώτη σελίδα, αλλά με μικρά γράμματα: Γιάννης Μουλάς.
Οχι μόνο τον γνωρίζω προσωπικά, αλλά είναι και, δεύτερος, αν δεν κάνω λάθος, εξάδελφός μου! Γεννημένος και αυτός στο Φραντάτο Ικαρίας, όπως και η μάνα μου. Απόμαχος δικηγόρος σήμερα. Καλός γραφιάς. Δεν είναι η πρώτη φορά που διαβάζω κάτι δικό του στον ικαριακό Τύπο. Μια οικογένεια είμαστε εντέλει!
