Οχι όλα στο σωρό και αμάσητα

Ειδοποίησα τους φίλους ότι επιστρέφοντας από τις διακοπές δεν θέλω επίσημες υποδοχές, σημαίες, κόκκινα χαλιά, τριαντάφυλλα· και πού να τα βρίσκεις, τώρα που βγήκαμε από τα μνημόνια, κάνουν κι ένα σωρό λεφτά (σκέψου πόσο έλειψα, που όταν έφευγα, υπήρχε ακόμα μνημόνιο…). Τέλος πάντων, το είπα στους φίλους, παράκουσαν… δεν άκουσαν καλά. Και στα τελευταία (πρώτα) διόδια, «των Αφιδνών» (πάντως, νεαροί Λαμπράκηδες, πηγαίναμε εκδρομή στα Κιούρκα…), με περίμεναν σημαίες ελληνικές, εμβατήρια πολεμικά και ντουντούκες.

Κάποιοι μοίραζαν και φυλλάδια, ιλουστρασιόν, όπως σε διαφημίσεις. Ημουν συνοδηγός, ανοιχτό παράθυρο και κάποια νεαρή, ευτραφής (στρουμπουλή), μου πρότεινε ζεύγος φυλλαδίων. «Τι είστε εσείς ματάκια μου;», ρώτησα. «Ελλήνων συνέλευσις», απάντησε, απορώντας, πώς και δεν το κατάλαβα! Το είχε για σίγουρο. «Δεν θα πάρω», είπα, «επειδή ήμουν φυλακή επί χούντας». «Ελπίζω να σας άρεσε!», αποκρίθηκε, βέβαιη ότι με ειρωνεύτηκε. «Ελπίζω κι εγώ να βρεθείς κάποτε στη φυλακή και να δεις πόσο θα σου αρέσει!», της είπα, ενώ το αυτοκίνητο κινιόταν.

Μετά έμαθα ότι διαμαρτυρόντουσαν, για να βγει από τη φυλακή ο αρχηγός τους, που έχει καταδικαστεί για υπεξαίρεση χρημάτων σε βαθμό κακουργήματος, κάτι που οι οπαδοί του θεωρούν, προφανώς, πολιτική δίωξη, επειδή κάποτε υποσχέθηκε απαλοιφή χρέους και έξοδο από τα μνημόνια, διά της απλής μεθόδου… μη πληρωμής. Τα ’χαμε χύμα, μας ήρθαν και τσουβαλάτα που λένε.

Πέραν όμως του ευτράπελου των διοδίων, την επιστροφή μου την πίκρανε ο θάνατος του παλαιόθεν φίλου και συμπότη Κώστα Αγαπίου, λάτρη του καλού πουκάμισου, του εκλεκτού πούρου και (σε σχέση με τα προηγούμενα), ρέκτη των αντιρρήσεων. Οχι όλα αμάσητα, στο σωρό και στον κάθε Σώρρα…