Είχα ακούσει πολλά για το Ηράκλειο της Κρήτης, καθόλου κολακευτικά πράγματα, για να πω την αλήθεια. Στην αρχή με ξεγέλασε το παλιό ενετικό λιμάνι και είπα «να που όσοι μου μίλησαν για μια άναρχα δομημένη πόλη υπερέβαλαν». Το πλάνο όμως άνοιξε και η εικόνα μού θύμισε μια μικρή Αθήνα. Θα μου πείτε: Τι περίμενες; Οταν πλησιάζεις ένα νησί, περιμένεις να δεις ένα νησί! Αυτό περίμενα. Κι όταν μπήκαμε με το αυτοκίνητο βαθιά στην πόλη που ασφυκτιούσε από πολυκατοικίες και άλλα μπετά το θέαμα με στεναχώρησε ακόμα πιο πολύ.
Οδηγώντας προς τα έξω, στη γνωστή παραλία Αμμουδάρα, με έπνιξαν άλλα κτίρια. Συγκροτήματα ξενοδοχείων. Οταν τελειώνει η τουριστική σεζόν μια μεγάλη περιοχή ερημώνει. Κατεβαίνει ο διακόπτης και τα πάντα σκοτεινιάζουν. Σαν τα χωριά-φαντάσματα στα παλιά γουέστερν. Γυρνώντας πίσω στο κέντρο όμως πήρα δύο μεγάλες χαρές. Γι’ αυτές τις χαρές ευθύνονται δύο δημιουργοί.
Ο ένας ο Φραγκίσκος Μοροζίνι, έφτιαξε μια πανέμορφη κρήνη που βρίσκεται στην πλατεία Λιονταριών. Και ο άλλος είναι ο Δημήτρης Καγιαμπάκης που έφτιαξε τον «Καφενέ του Καγιαμπή». Δεν είναι τόσο οι πραγματικά νόστιμοι μεζέδες και το καλό κρασί που κάνουν αυτόν τον καφενέ ιδιαίτερο. Στην Κρήτη θα φας και θα πιεις καλά. Είναι που ο «Καγιαμπής» έχει στους τοίχους του (και στην καρδιά του) τους σημαντικούς αριστερούς αγωνιστές του νησιού που βρήκαν άδικο θάνατο, αλλά και άλλες σημαντικές προσωπικότητες του τόπου. Στέκονται φροντισμένα ο ένας δίπλα στον άλλον.
Ο ιδιοκτήτης δεν ήταν εκεί, και έτσι δεν γνώρισα τον χαρισματικό άνθρωπο για τον οποίο μου μίλησαν πολλοί. Σκέφτομαι σήμερα, μίλια μακριά από τον Χάνδακα (Ηράκλειο), πως μέρη σαν κι αυτό (σίγουρα θα υπάρχουν κι άλλα που δεν πρόλαβα να δω) δίνουν σε μια πόλη, που όπως έμαθα κάνει προσπάθειες να αναβαθμιστεί, μια τέτοια λάμψη που μπορεί να σε κάνει να πάρεις ξαφνικά ένα πλοίο ή ένα αεροπλάνο για να βρεθείς εκεί. Είναι σίγουρο, θα θες να ξαναπάς.
