Δυσπιστείτε, δυσπιστείτε, κάτι μένει στο τέλος…

Αντί άλλης συμβολής στη λύση (ή στη διαδικασία να ανευρεθεί λύση) του Μακεδονικού, ο πρόεδρος του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Κυριάκος Μητσοτάκης, κατέθεσε στο πανελλήνιο, διά της Βουλής, πρόταση δυσπιστίας στην κυβέρνηση, υποστηρίζοντας ότι οφείλει να αποτρέψει «τον προφανή θεσμικό εκτροχιασμό και την υποθήκευση του μέλλοντος της πατρίδας μας», μετά τη διμερή συμφωνία των δύο πρωθυπουργών επί του μέλλοντος ονόματος της πΓΔΜ.

Βέβαια, η πρόταση δυσπιστίας συζητήθηκε το Σάββατο και είχε την (γνωστή πλέον) τύχη που είχε. Ορίζει όμως, δι’ αυτής (αυτό δεν αλλάζει), ο κ. Μητσοτάκης με τους όρους «εκτροχιασμός» και «υποθήκευση», συγχρόνως και αφορίζει, ποιοι και πώς ενδιαφέρονται να μην εκτροχιαστεί θεσμικά η χώρα και να μην υποθηκευτεί το μέλλον της και ποιοι και πώς, προφανώς, θέλουν τα αντίθετα.

Σαφώς υπαινίσσομαι ότι ο κ. Μητσοτάκης, σε αναζήτηση πολιτικής σκευής (προφανές και αυτό), φτάνει ακόμα και στα πρόθυρα ενός διχασμού. Αλλά αυτό ας το δουν όσοι τον εμπιστεύονται, πολιτικώς και εθνικώς. Προσωπικά, επειδή από συστάσεως ελληνικού κράτους, θεωρώ τα εκάστοτε εθνικά ζητήματα, αφενός εύφλεκτα και αφετέρου επικίνδυνα, παραθέτω σχετικό εδάφιο (εγκυκλοπαίδεια «Πυρσός», τόμος Β΄- Αθήναι, σελ. 162):

«Οι πατριώται των οδών και οι υπαίθριοι εθνικοί ρήτορες (…) στοιχεία άτινα απετέλεσαν την χειρίστην πληγήν της Ελλάδος κατά την μακράν περίοδον της Δυναστείας του Γεωργίου Α΄ (…) επήνεγκον [επέφεραν] τας μάλλον επικινδύνους ανατροπάς της εννόμου τάξεως και των έργων της θετικής πολιτικής». Ο Θρασύβουλος Ζαΐμης (από το μεγάλο τζάκι πολιτικών της Αιγιαλείας, βουλευτής, υπουργός και πρωθυπουργός, 1869-70, που όλο και κάτι θα ήξερε…), αποκαλούσε όλους αυτούς τους «πατριώτας των οδών»… χυδαϊστί: «σχοινοπαλούκηδες»· του σκοινιού και του παλουκιού δηλαδή, στο πιο απλό…