Να ενεργείς φρόνιμα, με μυαλό. Να κάνεις πολλά. Να λες λίγα. Να είσαι σοβαρός. Να μην παραμυθιάζεις. Στο βάθος, να θέλεις για σένα μία και μόνη διάκριση: την τιμή να λέγεσαι και να είσαι άνθρωπος. Ετσι τουλάχιστον κατανοώ το παροιμιώδες «των φρονίμων ολίγα». Ετσι βλέπω και το «των προσφύγων» του σημερινού τίτλου· όχι να δίνουμε ολίγα, αλλά να δίνουμε όσα μπορούμε και να κλείνουμε το στόμα μας γι’ αυτά. Αυτό είναι, νομίζω, το νόημα της αλληλεγγύης, ακόμα και με τη θρησκευτική έννοια: κάνεις και δεν λες· μη γνώτω η αριστερά σου τι ποιεί η δεξιά σου.
Τα σημειώνω με αφορμή αυτό «Το αποκρουστικό “πρόσωπο” του Ματέο Σαλβίνι» («Εφ.Συν.» 12/6), γραμματέα της ιταλικής Λέγκας, που ως υπουργός Εσωτερικών της νέας ιταλικής κυβέρνησης Τζουζέπε Κόντε έκλεισε τα λιμάνια σε πλοίο μη κυβερνητικής οργάνωσης με 629 πρόσφυγες, αντιποιούμενος αρμοδιότητες: υπεύθυνος για τα λιμάνια είναι ο υπουργός Υποδομών, Ντανίλο Τονιτέλι, που προέρχεται από τα Πέντε Αστέρια· τα βλέπουμε και σε μας τα… παρεπόμενα από κυβερνήσεις συνεργασίας· λέω κρίμα, γιατί θα μπορούσε να ήταν και καλύτερα τα πράγματα!
Το έκανε δε -για να μην υπάρχει ελάχιστη αμφιβολία… ενδιαφέροντος,- παραμονές δημοτικών εκλογών και πανηγυρίζοντας, διότι, υποτίθεται, έδωσε ηχηρή απάντηση στην, όντως παρωχημένη, δυσμενή για Ιταλία και Ελλάδα, Συνθήκη του Δουβλίνου για τους πρόσφυγες· μπλοφάρισε δηλαδή στην πολιτική πόκα ποντάροντας στην ξενοφοβία με χαρτί προσφύγων.
Αντιδράσεις υπήρξαν, ευτυχώς. Και στην Ιταλία. Στην Ισπανία μάλιστα, η νέα κυβέρνηση του σοσιαλιστή Πέδρο Σάντσεθ έδωσε λιμάνι καταφυγής. Παρήγορο. Ομως ο Σαλβίνι και οι όμοιοι επιμένουν. Ετσι διαβάζουν αυτοί την Ιστορία του ανθρώπινου πόνου· όπως οι φαρμακευτικές εταιρείες· πουλάνε παυσίπονα…
