Χορός από εσπέρας έως πρωίας

Ο σωστός τίτλος θα ήταν «Χορός από αυγής έως εσπέρας», όπου αυγή είναι η γέννηση και εσπέρα το τέλος, το προσωρινό, γιατί ο χορός, επειδή είναι όρχηση, κύκλος, δεν τελειώνει ποτέ· κλείνει ένας, ανοίγει άλλος· κάτι σαν μέτρημα χρόνου, σαν αιώνιο.

Πρώτο συναίσθημα από τη χορευτική παράσταση «Βορεάδες», χορογραφία-έρευνα Πωλίνα Κρεμαστά, μουσική Μπάμπης Παπαδόπουλος, επτά χορεύτριες, δύο χορευτές, πολλοί συνεργάτες. Χορευτική παίδευση και… παιδεμός· μια ώρα να δίνεσαι στη σκηνή, σε διαρκή κίνηση, δεν είναι και ό,τι το ανετότερο. Αυτή είναι και η πρόθεση, η ευγενής καλλιτεχνική φιλοδοξία: μια νέα κινητική πρόταση, από μελέτη παραδοσιακών ρυθμών και χορών, συνυφασμένη με τον σύγχρονο χορό.

Και πρώτα ο τίτλος: Βορεάδες, ο μύθος, η γέννηση: Ζήτης και Κάλαης, δίδυμοι του Βορέα και της Ωρείθυιας, κόρης του φτερωτού Ερεχθέα, γενάρχη (των Αθηναίων, άνευ χορευτικής σημασίας), φτερωτοί επίσης, αθλητές ταχύτατοι (ωκύποδες), σύμβολα συνεργασίας και κοινής δράσης· άρα πρώτη, θεμελιακή προϋπόθεση του χορού, της κάθε ομαδικής δημιουργίας: συνεργασία – κοινή δράση (φαντάσου να τα είχαμε στην πολιτική! Θα πετούσαμε σαν τους Βορεάδες!).

Κορύβαντες, άλλοι μυθικοί αυτοί, πρωτάνθρωποι, δενδροφυείς (ριζωμένοι), γεννημένοι από δάκρυα του Δία (βροχή) ή παιδιά της Κυβέλης, πρώτοι χορευτές στην ιστορία των ονείρων, εννέα επίσης, όπως οι «Βορεάδες» της παράστασης, λατρεύονταν με οργιαστικούς χορούς πιστών. Τελετουργία ο χορός, από μίμηση, πίστη και βάσανο· θηλυκή αυτή: η βάσανος. Τίποτα καλό δεν γεννιέται αβασάνιστα. Πάρε και τον πόνο της γέννας. Ούτε ο άνθρωπος –αυτός προπαντός– γεννιέται ανώδυνα.

Κορύβαντες, αρχαίες ορχήσεις του δράματος, μεσαιωνικές διαδρομές, αντικριστοί της θάλασσας, συρτοί, ζεϊμπέκικοι, λυγμικοί, ερωτικοί, ποντιακά ανάγλυφα και εκρηκτικοί πεντοζάληδες. Η αυλαία. Που είπαμε, δεν υπάρχει αυλαία. Ο χορός συνεχίζεται έως πρωίας!