Ξεκινώντας μια κάποια δίαιτα, εκείνο το μεσημέρι σηκώθηκα από το τραπέζι περίπου νηστικός. Το θέμα είναι ότι σηκώθηκα από τραπέζι κυριολεκτικά. Πρώτη φορά, δεν θυμάμαι από πότε, δεν έφαγα στον καναπέ παρέα με την τηλεόραση. Εφαγα στο τραπέζι παρέα με τον αδελφό μου.
Τηλεφώνησε μόλις έκλεισα το τηλέφωνο με κάποια φίλη. Πήρε το λεωφορείο για το σπίτι του· στο Παγκράτι κι αυτός, πλατεία Πλαστήρα. Συμπτωματικά, ενώ περνούν τέσσερα, πήρε το δικό μου. Ξεχάστηκε στη στάση του διαβάζοντας εφημερίδα· γερνάμε και πότε πότε… Κατέβηκε στη δική μου και τηλεφώνησε, παρότι ήταν αργά (ξέρει τις ώρες μου), μόνο για την πλάκα της σύμπτωσης.
Εγώ που δεν πολυπιστεύω στις συμπτώσεις και πιστεύω στον Ζεβελάκη που πιστεύει στον Μπόρχες που έλεγε πως οι συμπτώσεις είναι ραντεβού, εξέλαβα τη σύμπτωση ως μη προσχεδιασμένο ραντεβού δύο αδελφών, ακριβώς την ημέρα επετείου θανάτου του πατέρα τους, πριν από 61 χρόνια, τελευταίοι επιζώντες μιας κάποτε εξαμελούς προσφυγικής οικογένειας.
Χωρίς τον παραμικρό δισταγμό τον προσκάλεσα να του κάνω το τραπέζι. Είχα ήδη ετοιμάσει μια σαλάτα ανάμικτη και ετοιμαζόμουν να χτυπήσω αυγά για ομελέτα. Φάγαμε, μια χαρά, στο τραπέζι. Γουστάρισε μπίρα. Είχα μία στο ψυγείο, ούτε θυμάμαι από πότε· στο σπίτι δεν πίνω ποτέ. Εφυγε νωρίς.
Τηλεφωνηθήκαμε πάλι το απόγευμα. Του πρότεινα σινεμαδάκι. Είδαμε στη γειτονιά το εξαιρετικό «Καλπάζοντας με το όνειρο» (The Rider, Αναβάτης). Μετά φάγαμε στο σουβλατζίδικο της γειτονιάς από ένα πιτόγυρο με απόλα. Ηπιαμε μια μπίρα. Και σαν καλά παιδιά πήγαμε νωρίς για ύπνο. Ετσι μνημοσυνέψανε τον πατέρα τους τα δύο από τα τέσσερα αγόρια του κυρίου Στέλιου που είχε το μεγάλο μανάβικο στους Αμπελοκήπους.
