Εβδομάς της Διακαινησίμου, κατά τη θρησκεία, η διανυόμενη, η επομένη του Πάσχα. Η ονομασία οφείλεται, πιθανότατα, στο γεγονός ότι Μεγάλο Σάββατο προς Κυριακή του Πάσχα, νύχτα, βαφτίζονταν ομαδικά οι κατηχούμενοι στον χριστιανισμό, οπότε άρχιζε η πνευματική τους ανακαίνιση.
Σε ένδειξη αυτής της ανακαίνισης, ταυτοχρόνως αναγέννησης και πνευματικής καθαρότητας, οι νεοβάπτιστοι φορούσαν όλη αυτή την εβδομάδα λευκά ενδύματα, εξ ου ονομαζόταν και «λευκή εβδομάδα».
Επειδή, ούτως ή άλλως, ανεξαρτήτως θρησκευτικών πεποιθήσεων, πρόκειται για καθαρτήρια εβδομάδα, σκέφτηκα, πρώτα να βάλω πλυντήριο (ώστε φεύγοντας από τον Λαύκο Πηλίου ν’ αφήσω το σπίτι καθαρό), αλλά και να μπω στην καθαρτήρια επιχείρηση (σωστότερα, ξεκαθάρισμα) με ονομασία: τι-κάνουμε-τα-φαγητά-που-περισσεύουν-το-Πάσχα-στα-εξοχικά! Ελα ντε, τι τα κάνεις;
Πρώτα πρώτα, όσες μέρες θα μείνεις ακόμα, τρεις-τέσσερις, τρως από τα έτοιμα και, για ποικιλία, αυτοσχεδιάζεις. Πρώτη πράξη: κοκορέτσι ψιλοκομμένο στην κατσαρόλα με ζυμαρικό (βίδες συγκεκριμένα) και μαρουλοσαλάτα.
Εξαιρετικό. Δεύτερη πράξη: μαγειρίτσα αχνιστή με ρύζι για πιλάφι (προσωπικά, στη νορμάλ μαγειρίτσα δεν βάζω ρύζι, την κάνω φρικασεδάτη). Θαυμάσιο. Τρίτη πράξη: μαρουλοσαλάτα με λάδι, ξίδι, λίγη παρμετζάνα και αυγά κόκκινα. Φίνο, διαιτητικό.
Το μεγάλο δίλημμα είναι το υπόλοιπο από το υπόλοιπο, όταν πλέον οριστικά φεύγεις. Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Τότε χτυπάς πόρτες φίλων και γνωστών, που θα μείνουν ακόμα λίγο ή περισσότερο, στο παρακαλετό, με το πακέτο προτεταμένο: «Μήπως τα θέλετε;».
Κάποτε πάντως (σε εποχή που ακόμα οι αγελάδες ήταν ευτραφείς και δεν είχαν ενταχθεί σε δομές κοινωνικής αλληλεγγύης), κάτι κατεψυγμένες μπριζόλες που αναχώρησαν από το σπίτι επί Διακαινησίμου, από πόρτα σε πόρτα, επανήλθαν στο σπίτι σιτεμένες το επόμενο Πάσχα. «Εχω κάτι μπριζόλες στην κατάψυξη, δεν θυμάμαι από πότε…», είπε κάποια φίλη…
