Ολα καλά, Δευτέρα του Πάσχα, εκτός από διάθεση (και έμπνευση) για χρονογράφημα. Ετρεξα στο Διαδίκτυο διάφορους ιστότοπους με ειδήσεις, από πουθενά δεν τσίμπησα κάτι ορεκτικό. Ισως να είναι νωρίς, σκέφτηκα. Είχα άλλωστε περιθώριο έως το απόγευμα.
Ισως, πάλι, ξεφορτωνόμουν αυτές τις μέρες από βάρη, με βοηθούς τους εγγονούς μου, τα παιδιά μου, επισκέψεις σε φίλους, βόλτες· εορταστικό χασομέρι, που χωρίς αυτό οι γιορτές, κάθε γιορτή, αλλά ειδικά η γιορτή της άνοιξης, της Ανάστασης, είναι αρνάκι στη σούβλα και κοκορέτσι, αλλά χωρίς αλατοπίπερο.
Για να ζήσεις μια γιορτή, να νιώσεις ότι κάτι διαφορετικό συμβαίνει από τα συνηθισμένα, χρειάζεται να ξεφύγεις από τον καθημερινό αυτοματισμό, να βγεις λίγο από το μηχάνημα, να αφεθείς στον αυτοσχεδιασμό και στην έμπνευση. Ισως αυτό να εννοούσε ο Δημόκριτος με το ασύγκριτο: βίος ανεόρταστος, μακρά οδός απανδόχευτος (χωρίς πανδοχείο). Αν κάνεις στο πανδοχείο ό,τι κάνεις και καθημερινά στο σπίτι σου, τότε (να πάω σε πιο λαϊκό γνωμικό): κοιμάσαι όρθιος και πληρώνεις… πανδοχείο.
Διότι, εδώ που τα λέμε, αν μια γιορτή κινδυνεύει από κάτι, ιδίως μια μεγαλογιορτή, όπως αυτή της άνοιξης, της Ανάστασης, είναι η προσβολή της, ο εκφυλισμός από τον ιό, την πλήξη της καθημερινότητας. Αν σκεφτείς, έστω και αστραπιαία: «Ελα μωρέ τώρα, ένα Πάσχα σαν όλα τ’ άλλα είναι…». Τότε τον άρπαξες τον ιό και μένεις ανεόρταστος.
Διότι και ποιος θυμάται τα πόσα και τόσα πληκτικά Πάσχα της ζωής του. Αλλά και ποιος ξεχνάει τα, λίγα έστω, εκείνα Πάσχα, το ένα ίσως, που ένιωσε βαθιά μέσα του, ανάμεσα στους δικούς του ανθρώπους, ακόμα και αν δεν τον γνώριζε τον γλυκό λόγο του παππού Δημόκριτου. Ούτω πως, εγεννήθη χρονογράφημα…
