Πρωί Μεγάλης Δευτέρας

Μόνο όταν είμαστε εντελώς βέβαιοι πως δεν θα μας δει κανείς, αφηνόμαστε ελεύθεροι σε αναμνήσεις που είναι άγνωστο το πώς θα βγούμε από αυτές. Αυτό γίνεται συνήθως σε μεταβατικές ώρες της μέρας. Βαθύ μεσημέρι ή χαραυγή.

Ετσι λοιπόν σκέφτηκε πως αφού ξημέρωσε, Μεγάλη Δευτέρα σήμερα, έπειτα από μια μεγάλη νύχτα με ανήσυχο και διακοπτόμενο ύπνο, δεν είχε νόημα να προσπαθεί πια να κοιμηθεί. Σηκώθηκε από το κρεβάτι παραδομένος σε αναμνήσεις τέτοιας μέρας παλιότερων χρόνων.

Του ήρθε λοιπόν στον νου πως κατά βάθος η μητέρα του ήθελε ένα παιδί πολύ διαφορετικό απ’ ό,τι ήταν εκείνος. Ας πούμε τέτοια ώρα, θα περίμενε από αυτόν να ήταν ήδη ντυμένος και πλυμένος, έτοιμος να υποδεχτεί το βαρύ τελετουργικό της Μεγάλης Εβδομάδας.

Αντιθέτως, αυτός κοιμόταν βαθιά δίχως ίχνος διάθεσης να αφιερώσει έστω και μια ώρα από τις σχολικές διακοπές για να αποδείξει σ’ εκείνη και στους συγγενείς πως ήταν το καλό παιδί με τους χριστιανικούς τρόπους. Ξεσκεπάσματα και πρωινά νεύρα ακολουθούσαν. Επενέβαινε στον καβγά και ο πατέρας του με τη συνηθισμένη φράση: Τι σε πειράζει, βρε παιδί μου, να της κάνεις μια φορά το χατίρι;

Αναλύοντας τώρα σε χίλια μικροσκοπικά κομμάτια εκείνα τα χρόνια, προσπαθούσε να απαντήσει. Γιατί δεν της έκανε μια φορά το χατίρι να γίνει ο γιος που ήθελε; Κατέληξε πως αν υποκρινόταν, εκείνη θα έχανε τον όποιο σεβασμό τού είχε κι ας μην ήταν ό,τι ακριβώς ήθελε.

Τώρα, στο μέσα δωμάτιο, κοιμάται ήσυχα η δική του κόρη. Ξαναθυμάται τον λόγο του χθεσινοβραδινού καβγά μαζί της που τον άφησε άυπνο. Η μικρή σήμερα το απόγευμα θα έφευγε με συμφοιτήτριές της για ένα ταξίδι που θα την κρατούσε μακριά όλες τις μέρες των διακοπών του Πάσχα.

Ε αυτό διόλου δεν του άρεσε! Σκέφτηκε τη μάνα του που δεν της έκανε τη χάρη να χτενίσει τα μαλλιά του σε μια τέλεια χωρίστρα και να πάει μαζί της στην πρωινή λειτουργία. Του ανέβηκε ένα γέλιο με τέτοια γρηγοράδα που κόντεψε να πνιγεί σαν θυμήθηκε μια φορά που τον κατάφερε. Από τα δυνατά χασμουρητά του αναστατώθηκε το εκκλησίασμα.

Κοίταξε από την ανοιχτή πόρτα το λατρεμένο κορμάκι να κοιμάται σε εμβρυακή στάση. Και γιατί να μου κάνει το χατίρι τώρα η δική μου κόρη, αναρωτήθηκε.

Ηταν δε σίγουρος πως από κάποια γωνιά η μάνα του χαμογελούσε λέγοντας: «Είδες, γιε μου; Αυτά τράβηξα και εγώ με σένα. Αλλά, μπορείς να μάθεις πολλά από τα παιδιά, για παράδειγμα πόση υπομονή έχεις».

Κι ύστερα θα αποχωρούσε ικανοποιημένη… και με το κεφάλι ψηλά! Μεγαλοδευτεριάτικα, σε κάποια λειτουργία θα είχε να πάει.