Δεν έχω την καλύτερη γνώμη για την ελληνική δικαιοσύνη. Φαντάζομαι, δεν είμαι ο μόνος. Μάρτιο 1993 κληρώθηκα ορκωτός δικαστής. Δύο εφετεία κακουργημάτων. Είδα πώς δικάζανε. Είχανε χαρτάκια και παίζανε τελίτσες, όσο έκανε προτάσεις ο πρόεδρος.
Ας με διαψεύσουν. Το είπα και στους ίδιους: «Πώς δικάζετε έτσι; Ξέρετε τι σημαίνει μια μέρα φυλακή;». «Χρέος σας είναι, των δημοσιογράφων, να ρωτάτε, να αμφιβάλλετε. Εμείς αλλιώς κρίνουμε!», απάντησαν. Ας με διαψεύσουν. Εμαθα μετά –από δικαστικό– ότι στο πρώτο σχέδιο για τη Σχολή Δικαστών που έγινε στη Θεσσαλονίκη, προβλεπόταν σε υποψήφιους δικαστές… έκτιση φυλάκισης ενός μηνός! Αποσύρθηκε με πίεση δικαστών. Ας με διαψεύσουν.
Μόνο που το τωρινό, με το μάθημα των Θρησκευτικών, δεν διαψεύδεται (μακάρι να διαψευδόταν). Εγινε. Προσέφυγε εναντίον μίας μεταρρύθμισης στην εκπαίδευση ο σεβαστός Πειραιώς (που μας έχει μουρλάνει στην πρόοδο, όπου πρόοδος πρώτος και καλύτερος), τον ακολούθησαν κάτι άλλοι σεβαστοί, και η Ολομέλεια [διάβασα ότι η απαρτία απαιτεί το λιγότερο 25 μέλη με αποφασιστική ψήφο, πάντως πέντε διαφώνησαν και η διαφωνία τους δεν κοινοποιήθηκε!] έβγαλε… διάτα εναντίον μιας μεταρρύθμισης, ότι είναι, λέει, αντισυνταγματικός ο νόμος, γιατί, λέει, αλλοιώνει «τον από ιδρύσεως ελληνικού κράτους μέχρι σήμερα ορθόδοξο χαρακτήρα του».
Είμαστε δηλαδή, κατά την Ολομέλεια (δεν ξέρω πόσοι αποφάσισαν εντέλει), κράτος Ελλήνων ορθοδόξων, το πιστεύουμε, δεν το πιστεύουμε, το καταλάβαμε, δεν το καταλάβαμε. Και δεν είναι το σύνταγμα (έτσι, για να κάνουμε και ένα λογοπαίγνιο…) αντισυνταγματικό. Αφού άλλα λέει επί του θέματος το άρθρο 16 (όσων πλειοψήφησαν) και άλλα το άρθρο 13 (όσων μειοψήφησαν). Στην αντισυνταγματικότητα περιορίστηκε και το, επικριτικό για την κυβέρνηση, σχόλιο της Ν.Δ. Αλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε! Οπισθοδρόμηση για κλάματα…
