Μπέρδεμα χθες το πρωί. Πρόφτασα μεν το λεωφορείο. Μόνο που, ένεκα η παρέλαση, μας άδειασε στη Βουλιαγμένης, στην Αγία Φωτεινή. Κατέβασα καντήλια· εφτά παρά και να κόβουν την Αθήνα στα δύο για παρέλαση που είναι να γίνει ώρες μετά; Χώρια οι σειρήνες αστυνομίας και στρατού. Ούτε πραξικόπημα (τρόμαξα!). Κράτος παρελάσεων και δεσποτάδων (περισσότερα αύριο)· χρόνια όπισθεν. Και γεια χαρά Αριστερά. Ούτε τα υποτυπώδη!
Εν πάση περιπτώσει, είναι να μην πεισμώσω και είχα βάλει πείσμα να πάω θάλασσα. Περπάτησα από τη Βουλιαγμένης μέχρι του Φιξ, ήρεμα, γελώντας με την κατάσταση που δεν διορθώνεται με τίποτα. Πήρα το μετρό. Κατέβηκα Ομόνοια. Ηλεκτρικό. Νέο Φάληρο. Λεωφορείο (άγνωστο αυτό), πρώτη στροφή για Μοσχάτο. Τραμ. Τροκαντερό. Ποδαρόδρομος μία ώρα μέχρι Αγιο Κοσμά.
Δημοτικά τραγούδια, μεγαφωνικώς στη διαπασών στην πλατεία Φαλήρου, στον Φλοίσβο: τσάμικα και γιρλάντες από σημαιάκια κολόνα με κολόνα. Προεόρτια. Ελαφρό κύμα. Ωραίο. Να κουνιούνται τα νερά. Η ακινησία είναι (μεταφορικό αυτό) μισός θάνατος. Περιπατητές και ποδηλάτες. Πάλι τραμ από στάση Λουτρά Αλίμου. Νέο Φάληρο. Ορθιοι στον Ηλεκτρικό. Μπαμπάδες, μαμάδες και παιδιά για την παρέλαση. Μοναστηράκι, μετρό, Ευαγγελισμός, Παγκράτι. Το όλον ώρες τρεισήμισι.
Περπάτημα και βόλτα και χάζι και περιδιάβαση (συνώνυμα νομίζω τα δύο τελευταία· η μάνα μου χρησιμοποιούσε συχνά το χάζι, απ’ αυτήν πρέπει να το έμαθα, είναι της μητρικής γλώσσας). Ναι αλλά όλα αυτά, τα σαν σε σημειωματάριο «πεταχτά» (έτσι επιγραφόταν το χρονογράφημά μου στην «Ελευθεροτυπία») μπορούν να δέσουν σε χρονογράφημα; Αμα θέλει κανείς, όλα γίνονται. Κυρίως άμα θέλει ο αναγνώστης, ύπατος κριτής, που αξιολογεί εμάς τους δημοσιογράφους και ή μας δίνει ή βάζει όρους για να μας δώσει την επόμενη δόση…
