Με αφορμή μια σύγκρουση στη Συγγρού

Ξημερώματα Κυριακής με λεωφορείο για Φάληρο και περπάτημα. Με το έμπα στη Συγγρού, διασταύρωση με Ροβέρτου Γκάλη, ένα γιωταχί στη μέση της Συγγρού κι άλλο ένα στην άκρη, προς την πλατεία Τσόκρη. Εντελώς πρόσφατη σύγκρουση. Είμαι βέβαιος ότι ο ένας οδηγός ήταν ιερέας, γιατί είδα ιερέα να βηματίζει στην πλατεία Τσόκρη, ανήσυχος, με το μπλε αντερί του, το ολόσωμο ιερατικό ένδυμα, εσώρουχο του ράσου· άλλως και ζωστικό. Ο άλλος (ή η άλλη) οδηγός, προφανώς, είχε ήδη κάπου μεταφερθεί και μακάρι να ζει.

Ουδείς επιβάτης του λεωφορείου φάνηκε να δείχνει ενδιαφέρον. Πιθανόν και εγώ να αδιαφορούσα, αν δεν ήμουν καμένος από τροχαίο· μην πω, τροχαία. Είπα να κάνω το συμβάν χρονογράφημα για δύο, κυρίως, λόγους: Ο πρώτος, επειδή ο ένας οδηγός ήταν παπάς.

Κυριακή ξημερώματα, που υπέθεσα ότι πήγαινε στην ενορία του να λειτουργήσει, οπότε η κυριακάτικη προσευχή του θα είχε και χαρακτήρα προσωπικό, ίσως και εξομολογητικό. Ο δεύτερος λόγος είναι καθαρά χρονογραφικός και προέρχεται από το συνηχητικό λογοπαίγνιο: Συγγρού-σύγκρουση.

Συμπληρώνω πως η Συγγρού, καίτοι κεντρική λεωφόρος, παραμένει λεωφόρος υψηλών ταχυτήτων, με ό,τι σημαίνει αυτό. Επίσης, κατά σύμπτωση, το πρώτο θανατηφόρο τροχαίο στην Αθήνα σημειώθηκε πριν από 111 χρόνια, Μάρτιο επίσης: 4 Μαρτίου 1907. Πού; Επί της Συγγρού, μια στάση παρακάτω, στη ζυθοποιία Φιξ! Πώς;

Κάνανε κόντρες ο πρίγκιπας Ανδρέας (πεθερός της σημερινής βασίλισσας της Αγγλίας, της Ελίζαμπεθ) με τον (σπόρτσμαν!) υπουργό Νικόλαο Σιμόπουλο και παρέσυραν αμφότεροι, διαδοχικά, την πεζή Ευφροσύνη Βαμβακά, 25 χρόνων, μητέρα δύο ανηλίκων. Τότε στην Αθήνα κυκλοφορούσαν μόλις 7 (επτά) αυτοκίνητα. Και οι εφημερίδες σχολίαζαν: «Σκεφθείτε τι έχει να γίνει, αν τα αυτοκίνητα γίνουν εβδομήντα»!