Το Σάββατο, έτσι που ψιλόβρεχε, έκανε και την ψυχρούλα του, πεθύμησα πράσα. Ο μηχανισμός γαστρονομικής περιπλάνησης (πώς σου έρχεται δηλαδή να φτιάξεις ένα φαγητό αντί για κάποιο άλλο) είναι, νομίζω, συγγενής αλλά πιο σύνθετος από τον μηχανισμό του ονείρου.
Αλλωστε και η κουζίνα ένα όνειρο είναι, με τα απωθημένα της, τα υποσυνείδητα, τις απολαύσεις, αλλά και τους εφιάλτες. Με μόνη διαφορά πως είναι ένα όνειρο που το ζεις -το απολαμβάνεις ή το αηδιάζεις- ξύπνιος.
Φτιάχνω τα πράσα σε παραλλαγή δική μου αλά πολίτα (όπως στην Πόλη δηλαδή), αλλά χωρίς αλεύρι ή κορνφλάουρ, σε χαμηλή φωτιά, χωρίς καθόλου νερό· όσο δέσουν μόνα τους.
Βάζω καρότα, πατάτες, προσθέτω μισό κεσεδάκι ζωμό λαχανικών, τρεις-τέσσερις κλωστές κρόκο (σαφράν) και λίγη από φλούδα νεραντζιού, που την αφαιρώ στη μισή ώρα.
Σβήνω με λάδι, αλάτι, πιπέρι λευκό και ζουμί από νεράντζι, μόλις κατεβασμένο από δέντρο (του δρόμου).
Γεμάτες οι νεραντζιές αυτή την εποχή. Οσο υπάρχουν στα δέντρα νεράντζια (και υπάρχουν δις του έτους), λεμόνια δεν αγοράζω.
Τα βάζω και σε άλλα φαγητά: στα ρεβίθια π.χ. ή μια κουταλιά γλυκού ξυσμένη φλούδα νεραντζιού στο λαχανόρυζο το απογειώνει! Φτιάχνω γλυκό και μαρμελάδα· όχι πάντα με επιτυχία! Στύβω κάθε πρωί και πίνω ένα πορτοκάλι και ένα νεράντζι.
Πολλοί πιστεύουν πώς, όπως και η φλούδα, έτσι και το ζουμί του νεραντζιού είναι θεόπικρο. Δεν έχουν τον… θεό τους. Είναι μόνο ξινό.
Φίλη αγαπητή, αδελφή ψυχή εν γαστρονομία, με λέει «νεραντζόπληκτο». «Τόσα νεράντζια και πάνε στράφι! Δεν τα μαζεύει κανείς;», απορούσαν τις προάλλες δύο κυρίες από τη Θεσσαλονίκη, φιλοξενούμενες φίλης στην Κυψέλη. «Ξέρω κάποιον που τα μαζεύει!», αποκρίθηκε η φίλη.
