Μου έλεγε τις προάλλες παλιά φίλη ότι παραδίνω σημασία στην πολιτική, ενώ θα ήθελε τα χρονογραφήματά μου πιο χρονογραφήματα, πιο κοντά στα καθημερινά προβλήματα· είναι και φιλόλογος· δεν ξεμπλέκεις εύκολα!
Την κατάλαβα, νομίζω, πολύ καλά. Ιδια άποψη, όσο κι αν ακούγεται παράδοξο, έχω και ο ίδιος: ότι το πολύ της πολιτικής αδυνατίζει το χρονογράφημα, κάπου και το βγάζει από τα νερά του, το ξεστρατίζει.
Ομως πρώτον δεν μπορείς να παραβλέψεις κάποια πολιτικά γεγονότα που είναι ή κάποιοι τα κάνουν να είναι σημαντικά και δεύτερον –πιστεύω το σημαντικότερο– δεν είναι και τόσο εύκολο να φέρνεις στο χαρτί και να σχολιάζεις την πολυπρόσωπη, πολυσχιδή καθημερινότητα.
Δύο παραδείγματα στα γρήγορα, γιατί το χρονογράφημα είναι από καταβολής ένα γρήγορο κείμενο, αλλιώς γίνεται άρθρο:
α) Τρίτη απόγευμα. Στέκομαι στο φανάρι να περάσω απέναντι, Σπύρου Μερκούρη και Ευφρονίου, Παγκράτι. Ο νεαρός, που έχει μπλοκάρει τη διάβαση, κάνει όπισθεν, σκέφτομαι ότι παρκάρισε στιγμιαία, αλλά επιστρέφει και… παρκάρει κανονικά, κλείνοντάς μου τη διάβαση. «Είσαι με τα καλά σου;», του είπα. «Βλέπεις πού αλλού να παρκάρω;», μου απάντησε. Του είπα κι άλλα, αν π.χ. έχει υπάρξει ποτέ στη ζωή του πεζός και άλλα, που αμφιβάλλω αν κατάλαβε.
β) Πέμπτη πρωί. Επιστρέφω από Υμηττό. Φάλαγγα αυτοκινήτων στην έξοδο της περιφερειακής Υμηττού προς Καισαριανή. Περιμένω. Η κυρία, εφτά αυτοκίνητα μακριά, με βλέπει, ανάβει αλάρμ, φτάνει στο ύψος μου και μου αναβοσβήνει τα φώτα να περάσω. Την ευχαρίστησα βάζοντας το δεξί μου χέρι στην καρδιά.
Ενα βηματάκι, σκέφτηκα, αν ο καθένας μας έκανε ένα βηματάκι προς ή για τον άλλο, θα είχαμε μεταφερθεί σε άλλη σφαίρα πολιτισμού.
