Δεν θα πω για τη Μακεδονία του Φιλίππου και του Αλεξάνδρου, της Ρωμαιοκρατίας και του Βυζαντίου, της Τουρκοκρατίας… οπωσδήποτε μεγάλη κινητικότητα και τότε, για πολλούς και διάφορους λόγους, κυρίως λόγω γεωστρατηγικής θέσης.
Περιορίζομαι στη διαχρονική κινητικότητα του Μακεδονικού, μετά την αποτίναξη του οθωμανικού ζυγού, με τον σχηματισμό των ανεξάρτητων βαλκανικών κρατών/εθνών, κυρίως με την παγίωση του σημερινού βαλκανικού στάτους, μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους και, καθ’ ημάς, πληθυσμιακά τουλάχιστον, μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και την ανταλλαγή πληθυσμών που επέφεραν πλήρη ελληνοποίηση και πληθυσμιακά της ελληνικής Μακεδονίας. Διότι είναι κακό, κάπου και επικίνδυνο, να ξεχνάμε ότι το ’12-’13 τα μακεδονικά εδάφη μοιράστηκαν στα τρία, με την Ελλάδα να παίρνει το μεγαλύτερο μεν, αλλά πάντως τμήμα.
Με αυτό το πρίσμα, νομίζω, πρέπει να εξεταστεί το ζήτημα ονομασίας της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας· πρώην μεν, αλλά, προτού διαμελιστεί, η Γιουγκοσλαβία ήταν σχεδόν μισόν αιώνα Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας, χωρίς να τίθεται ζήτημα ούτε από Παπάγο ούτε από Καραμανλή ούτε από Παπανδρέου (ούτε από Παπαδόπουλο· μη μας πουλάνε τώρα εθνικιστιλίκι οι χρυσαυγίτες!) ούτε από κανέναν πρωθυπουργό της Μεταπολίτευσης, μέχρι το ’91-’92, που η Ομοσπονδία της Γιουγκοσλαβίας διελύθη εις τα εξ ων συνετέθη.
Επανέρχομαι (έγραψα και προχθές), μόνο και μόνο γιατί κάποιοι, μεταξύ αυτών και ο συγκυβερνών υπουργός Στρατιωτικών, μίλησαν… ακόμα και για δημοψήφισμα, η δε Συντονιστική Επιτροπή του συλλαλητηρίου της Κυριακής στη Θεσσαλονίκη είχε την… έμπνευση να χαρακτηρίσει το δημοψήφισμα «υπέρτατη μορφή άμεσης δημοκρατίας». Πού το είδανε γραμμένο αυτό; Σε ποια πανεπιστήμια το διδάχτηκαν, να το μάθουμε κι εμείς, μην πάμε και στον… πόλεμο αδιάβαστοι. Οχι, δεν ντρέπονται. Απεναντίας, αισθάνονται υπερήφανοι…
