Παρασκευή βράδυ, περίπου οχτώ. Επιστρέφω από τα Εξάρχεια στο Παγκράτι μέσω κέντρου. Στην Ακαδημίας ο ταξιτζής με ρωτάει: «Να πάμε από Ηρώδου Αττικού;». «Γιατί; Είναι ανοιχτή;» απόρησα. «Την άνοιξαν σήμερα» απάντησε. «Τώρα θα κλείνει μετά τις δέκα» συμπλήρωσε. Αυτός ο δρόμος, του Προεδρικού Μεγάρου και του (πρωθυπουργικού) Μαξίμου, ήταν κλειστός –για «λόγους ασφαλείας», μας είχαν πει τότε– από την πρώτη πρωθυπουργία του Κώστα Καραμανλή.
Το χάψαμε, με ελάχιστες διαμαρτυρίες. Σκέφτηκα πως το κακό το συνηθίζει κανείς∙ περνάει λίγος καιρός και μετά δεν σου κακοφαίνεται∙ νομίζεις πως έτσι ήταν πάντα. Το ίδιο, υποθέτω, πρέπει να συμβαίνει και με το καλό: συνηθίζει, φέρ’ ειπείν, κανείς την ομορφιά, όπως συνηθίζει την ασχήμια. Είναι ζήτημα αισθητικής αγωγής. Οπως διακρίνεις τη σωματική αγωγή στο γυμνασμένο, ασκημένο κορμί, έτσι διακρίνεται και η παρουσία ή η απουσία αισθητικής αγωγής από όσα βλέπουμε, κάνουμε ή υφιστάμεθα, μόνιμα είτε στις καθημερινές μας ανάγκες∙ κι εκεί απαιτείται εκγύμναση και άσκηση∙ ει δυνατόν καθημερινή.
Την Παρασκευή ήταν τα εμπόδια στην Ηρώδου Αττικού. Την Πέμπτη, τα εμπόδια/κάγκελα στον Αγνωστο Στρατιώτη. Συγχρόνως, αποσύρθηκε η κλούβα αστυνομικής φρουράς μπρος από το υπουργείο Εσωτερικών, που με ελάχιστη ροή τροχοφόρων μποτιλιάριζε τη Βασ. Σοφίας, αποσύρθηκαν οι αστυνομικές φρουρές από πρωθυπουργική και υπουργικές κατοικίες. Ολα, ίσως και άλλα που δεν έγιναν αντιληπτά, μόλις την πρώτη εβδομάδα!
Προέχει η άρση εμποδίων. Πρώτα, όσων φαίνονται, προσβάλλουν την αισθητική μας, ταλαιπωρούν την καθημερινότητά μας, αφαιρούν από το χρόνο μας, αντιστρατεύονται κάθε έννοια λογικής, δεν κοστίζουν∙ απεναντίας, εξοικονομούν πόρους. Πρώτα αυτά: να μπει, που λέμε, το νερό στ’ αυλάκι, να δει ο πολίτης ότι ο τόπος δικαιούται και μπορεί να έχει και υποσχέσεις με αντίκρισμα. Σιγά σιγά να περάσουμε και στις άρσεις μεγάλων εμποδίων: όσων εμπόδιζαν έως τώρα την ανόρθωση και την πρόοδο της χώρας…
-320x213.jpg)
