Εχασα το ραντεβού με μία λέξη. Μου ήρθε στον περίπατο, αλλά το χρονογράφημα δημοσιευόταν την ίδια μέρα. Εγραψα πως «η γαζία αγαπάει τον ήλιο» που δεν το βρίσκω κακό, αλλά στον περίπατο μου ήρθε: «η γαζία χαίρεται τον ήλιο, είναι ηλιοχαρής» που είναι εντελώς διαφορετικό, βγάζει και καλύτερη εικόνα. Ομως το πουλί είχε πετάξει.
Το σημειώνω μόνο και μόνο για τις δυσκολίες, που είναι συγχρόνως και η χαρά, του χρονογραφήματος· ενός οποιουδήποτε κειμένου έστω, αλλά το χρονογράφημα είναι κείμενο «μίας χρήσης»: ή το ’πιασες ή σου ’φυγε. Δεν είναι πρώτη φορά που συμβαίνει. Πολλές φορές έχω χάσει λέξεις που τις έχω βρει, κάποιες φορές και τυχαία, αλλά κατόπιν εορτής. Σκας, αν σκεφτείς μια λέξη (που ταιριάζει περισσότερο), αντί αυτής (που δημοσιεύτηκε).
Σωστό –διάβασα κάπου– είναι αυτό που μένει αν προηγουμένως αφαιρέσεις όλα τα λάθη. Παλιά, επί «Ελευθεροτυπίας» -δεν υπήρχαν ακόμα κινητά- επέστρεφα από την εφημερίδα στο σπίτι με τα πόδια μέσω Ζαππείου. Σουρούπωνε. Ξαφνικά, μου χίμηξε μια λέξη. «Γαμώ το!» είπα. «Αυτή ήταν…». Εκανα μεταβολή. Επέστρεψα στην Αμαλίας και τηλεφώνησα από περίπτερο στη διόρθωση της εφημερίδας… «Νομίζω, το παρακάνετε!» είπε ευγενέστατα η συνάδελφος της διόρθωσης. Γελάσαμε αμφότεροι. Το κακό με τις λέξεις είναι πως είμαι πάντα έτοιμος να το ξανακάνω κι ας το παρακάνω!
Στα περί λαθών τώρα, από τα πάμπολλα γνωμικά στο Διαδίκτυο, ένα μου κάθισε· αφορά λάθη που «σκεπάζονται» και λάθη που «φωνάζουν». Το είπε ο σπουδαίος Αμερικανός αρχιτέκτονας Φρανκ Λόιντ Ράιτ: «Ενας γιατρός μπορεί να κρύψει τα λάθη του, ένας αρχιτέκτονας το μόνο που μπορεί είναι να συμβουλέψει τον πελάτη του να φυτέψει κληματαριές»…
