Τι γίνεται επί τέλους με το μεγάλο παραλιακό φιλέτο του Ελληνικού; Χρόνια και ζαμάνια που λέμε. Θα γίνει και πώς θα γίνει η συζητούμενη (για πολλούς ποθητή, για πολλούς άλλους ανεπιθύμητη) επένδυση;
Να κατατάξω στους τελευταίους, σε αυτούς με την ανεπιθύμητη, και τον εαυτό μου· από παλιά, από τότε που ο, το λιγότερο, ατυχής Κώστας Σημίτης της πρωθυπουργικής του οκταετίας είπε το περιλάλητο «μεγαλύτερο μητροπολιτικό πάρκο της Ευρώπης», και είπα «Ωχ, τώρα τη βάψαμε…», και από τη στήλη μου τότε στην «Ελευθεροτυπία» και σε ραδιοφωνικές εκπομπές (ΕΡΑ2).
Εγραφα, έλεγα, επέμενα τότε, 1995-2005, όταν άρχισαν να εμφανίζονται, πρώτα καμουφλαρισμένοι, επίδοξοι μνηστήρες-επενδυτές κι έπιασαν τα φιλέτα (τότε πρωτοπαρουσιάστηκε η αξία γης ως συνώνυμο μόσχου σιτευτού): παραλίες, Ελαιώνας, Γουδή (τότε γίνηκε Γουδή, από Γουδί).
Επέμενα πως η Αθήνα και οι θάλασσές της δεν έχουν ανάγκη από μεγάλες επενδύσεις. Μόνο μικρές κλίμακες· ανάσες. Η Αθήνα, η Ελλάδα ολόκληρη, ήταν, από τότε (άλλο αν καμαρώναμε!) με την πλάτη στο καναβάτσο. Και σε τέτοια θέση δεν κάνεις διαπραγματεύσεις για επενδύσεις από θέση ισχύος.
Πρώτα να δυναμώσουμε, έγραφα. Να κατοχυρώσουμε νομοθετικά, όπου και όσο μπορούμε, τη δημόσια ιδιοκτησία, φιλέτα και… κατιμάδες.
Και μετά, πιο δυνατοί, να ανοιχτούμε και στις μεγάλες επενδύσεις. Με το καλό. Οχι με αέρα στα μπατζάκια μας.
Τα ίδια λέω και τώρα. Μόνο που τώρα είναι όνειρα απατηλά, παραισθήσεις. Καθόσον πέρασε θύελλα (πες μνημονιακή…) που σάρωσε τα πάντα.
Τώρα, Ελληνικό, λένε οι δανειστές; Ελληνικό αποκρίνεται ο αντίλαλος. Εν ολίγοις, πού το πάνε αξιωματική και λοιπή αντιπολίτευση.
Σ’ αυτή τη χώρα θα γίνουν οι επενδύσεις ή σε κάποια άλλη… terra incognita;
