Εν αναμονή ολοκλήρωσης των συζητήσεων «εντός των επομένων ημερών», σημειώνει στη χθεσινή «Εφ.Συν.» ο Νίκος Σβέρκος, «τα ζητήματα που παραμένουν “ανοιχτά” μετρώνται στα δάχτυλα του ενός χεριού».
Συνήθως η φράση «στα δάχτυλα του ενός χεριού» υποδηλοί το ελάχιστο. Αναρωτήθηκα όμως τι μπορείς να μετρήσεις με τα δάχτυλα του ενός χεριού.
Διότι, αν, για παράδειγμα, τα «ανοιχτά ζητήματα» είναι τα εργασιακά, τα συνταξιοδοτικά, η ανάπτυξη και η (κάποια) ρύθμιση του χρέους, τότε δεν είναι και λίγα αυτά που μπορείς να μετρήσεις με τα δάχτυλα του ενός χεριού.
Αν όμως φύγεις από την απλή μέτρηση: ζήτημα και δάχτυλο, και πας στο τι μπορείς να δείξεις –συμβολικά, στη γλώσσα των χειρονομιών– με πέντε δάχτυλα, τότε το ρεπερτόριο είναι έως ανεξάντλητο.
Με πέντε δάχτυλα μπορείς να δείξεις ένα σύμπαν. Μπορείς, επίσης, να το αντιστρέψεις.
Με πέντε δάχτυλα –όλα μαζί ή καθένα ξεχωριστά, ανάλογα με θέση και στάση, ακαμψία ή κάμψη κ.λπ.– μπορείς να βρίσεις, να απειλήσεις, να συμφωνήσεις, να επιφυλαχθείς, να σκληρύνεις, να μετριάσεις, να προσκαλέσεις, να απωθήσεις… Ατελείωτος ο κατάλογος.
Πριν από χρόνια, σε χωριό του Πηλίου, περίφημος πλακατζής άνοιξε ταβερνάκι.
Αγαπητός όπως ήταν, με τις πλάκες του, τα καλοκαίρια γέμιζε τα μεσημέρια από φίλους (υπερπληθυσμός στο Πήλιο και τον Βόλο…) του τσίπουρου.
Σηκώνει κάποιος πελάτης το χέρι (πέντε στην παρέα) και παραγγέλνει με όλα τα δάχτυλα.
Καταφθάνει ο ταβερνιάρης. Και στα πέντε ποτήρια το τσίπουρο ήταν σε άτακτες δόσεις, ενώ κανένα δεν ήταν γεμάτο.
Ο ταβερνιάρης ακολούθησε πιστά την παραγγελία. Αυτός που παρήγγειλε σήκωσε χέρι με «μασημένα» όλα τα δάχτυλα από ατύχημα…
