Κυριακή ξημερώματα, με την κακοκαιρία, έριξα μια ματιά στο Ιντερνετ, ήδη χάλια ο καιρός εκείνη τη στιγμή, μήπως και καλοσύνευε αργότερα. Επαιζε μπάλα στις δέκα ο μεγάλος εγγονός μου στον Κόκκινο Μύλο. Την πάτησα, γιατί είδα στον καιρό χαρακτηρισμό που δεν είχα ματαδεί: σκεδαζόμενες βροχοπτώσεις! Μπήκα στο Google.
Διάβασα της Παναγίας τα μάτια. Μέχρι διατριβή μεταπτυχιακού μηχανολόγου για τη σκέδαση και τη σκίαση στα τηλεοπτικά δίκτυα. Ανάθεμά με κι αν κατάλαβα αν θα βρέξει ή δεν θα βρέξει τις επόμενες τέσσερις-πέντε ώρες που μ’ ενδιέφερει να μη βρέξει.
Οχι για μένα. Δεκάρα δεν έδινα. Για τον εγγονό μου και τα άλλα παιδάκια. Ηδη η βροχή του Σαββάτου δεν είχε επιτρέψει το ματς του μικρού εγγονού μου. Πιστός στην παράδοση, ανέτρεξα στα παλιά λεξικά, γιατί η λέξη στα σύγχρονα –τουλάχιστον όσα διέθετα– δεν υπήρχε: ένα επίτομο του Δημητράκου και το τρίτομο του Σακελλαρίου (1887).
Ρήμα: σκεδάννυμι, κοινώς σκεδαννύω. Ομηρικό. Διαχέεται σε όλη την αρχαία γραμματεία. Υπογράμμισα τη λέξη «διαχέεται», διότι περί αυτού πρόκειται. Σκεδάννυμι (μετέπειτα, σκεδάζομαι) σημαίνει: διαχέω, διασκορπίζω, αποδιώκω, διαλύω (συχνά, σε συνδυασμό με ηλιαχτίδες και, γενικά, φως), επίσης: διασπείρω, διαδίδω, κοινολογώ και άλλα παρεμφερή, επί λόγου.
Στο ερώτημα αν, μετά από τόσο ψάξιμο, μπόρεσα, εντέλει, να καταλάβω αν θα βρέξει ή όχι τις ώρες που δεν ήθελα να βρέξει, η απάντηση μάλλον… διασκεδάζεται. Πάντως το ματς έγινε.
Εννόησα όμως, περίπου, από πού βγαίνει η διασκέδαση, με την έννοια της ψυχαγωγίας, εκτός από το… πορτοφόλι. Διασκεδάννυμι, το ρήμα. Σημαίνει: διασκεδάζω. Θα πει: διασκορπίζω, αποδιώχνω, διαχέω έγνοιες και στεναχώριες. Κοινώς, το ρίχνω έξω…
