Μετά τις αμυγδαλιές άνθισαν οι ανεμώνες

Μετά την ανθισμένη αμυγδαλιά της Τετάρτης στον Υμηττό, το Σάββατο, λίγο ψηλότερα, στη γειτονιά του Μοναστηριού Καισαριανής, είδα και τις πρώτες –ένα μπουκετάκι– φετινές ανεμώνες.

Πάλι, όπως και με την αμυγδαλιά, απόρησα, που η ζωή συνεχίζεται και η φύση στολίζεται με 320 ευρώ σύνταξη τον μήνα, μείον οι φόροι. Αλλωστε, τον χειμώνα ετούτο άντε τον πηδήξαμε που έλεγε και ο Σαββόπουλος.

Ανοιξη από σήμερα, χωρίς θεσμούς (που κι αυτοί διάλεξαν να επανέλθουν μεγάλη σαρακοστή!), αξιολογήσεις και πρωτογενή πλεονάσματα. Και η ζωή τραβά την ανηφόρα, αν όχι με σημαίες και με ταμπούρλα, πάντως με επιβλητικές αμυγδαλιές και ταπεινές ανεμώνες.

Θυμήθηκα, την πρώτη φορά στον Υμηττό∙ δραπέτες από την προσφυγική γειτονιά μας στους Αμπελοκήπους τρία φιλαράκια, 12-13 χρόνων.

Ηταν μια βαρυχειμωνιά με πολλά χιόνια. Πρέπει να ήταν του Αγίου Νικολάου, γιατί φτιάξαμε, θυμάμαι, χιονάνθρωπο που τον βαφτίσαμε Νικόλα, έξω από το νεκροταφείο Καισαριανής, χωρίς βέβαια να το ξέρουμε.

Με τα χρόνια, αποχαιρέτησα εκεί αγαπητούς μου ανθρώπους, από τα πεθερικά μου (υπήρξα, νομίζω, από τους λίγους γαμπρούς που αγάπησαν πεθερά) μέχρι, εντελώς πρόσφατα, την καλή μου φίλη Ηρώ Σγουράκη και, λίγο παλαιότερα, τον φίλο από τα χρόνια της δικτατορίας Θανάση Κορακάκη.

Ο Θανάσης έφυγε με ένα μεγάλο παράπονο. Πρόλαβε και εξέδωσε ένα εξαίρετο βιβλίο για το παιδομάζωμα του Εμφυλίου, στο οποίο όμως το θέμα εξεταζόταν και από τις δύο πλευρές. Αποτέλεσμα: οι δεξιοί το αγνόησαν, οι αριστεροί το σνομπάρισαν.

Ωρες ώρες αναρωτιέμαι, τι θα κάναμε αν έγραφε σήμερα την Ιστορία του ο Θουκυδίδης! Παρά ταύτα, οι ανεμώνες επιμένουν, σ’ αυτή τη διαρκή παράταση του… ίσως.