Τελικά τι κυριαρχεί, η δικαιοσύνη ή η ασύδοτη βία;

Είναι μέρες γιορτινές. Οι πιο κατάλληλες για να εξεταστούν όλες οι παθογένειες. Τόσο οι κοινωνικές όσο και οι διαπροσωπικές. Σε αυτές τις περιπτώσεις που η πολιτεία δεν έχει τα μάτια της παντού, οι άνθρωποι καλούνται να λάβουν πρωτοβουλίες.

Αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό, για να γίνει αντιληπτό το τι συμβαίνει γύρω μας. Και δυστυχώς –για όλους μας– το φως της θείας πρόνοιας δεν φωτίζει και άπαντες. Ολα θα ήταν πολύ πιο ήμερα και οι ζωές μας καλύτερες αν αυτή υπήρχε. Ισως το προσδόκιμο ζωής μας να αυξανόταν λόγω του λιγότερου στρες και του περιορισμού των αυτοάνοσων που αυτό προκαλεί.

That’s life.

Οταν ήμουν μικρός και αρθρογραφούσα, δεν μπορούσα να συλλάβω τη σήψη της κοινωνίας αυτής. Τώρα πλέον, που τη ζω στο πετσί μου, απορώ αν μπορούμε να ξεφύγουμε απ’ αυτήν. Ή πιο λαϊκά, από δαύτην. Στο παρασύνθημα λοιπόν.

Το παρόν άρθρο έχει αποδέκτη και το υπουργείο Δικαιοσύνης.

Ας μας απαντήσει λοιπόν κάποιος τι θα γίνει τελικά με την ατιμωρησία και τη διαρκή κουλτούρα ανωτερότητας του φόβου που διέπει την ελληνική κοινωνία; Για πόσο θα κυριαρχεί –τόσο στα μέσα ενημέρωσης όσο και στα πηγαδάκια του δρόμου– η αίσθηση ότι τίποτε δεν τιμωρείται και ο κάθε ένας δικαιούται να βιάζει όποια ψυχή επιθυμεί;

Για πόσο καιρό δεν θα αυστηροποιούνται οι ποινές και δεν θα προκαλούν την κατακραυγή οι ειδεχθείς πράξεις που απομονώνουν συμπολίτες μας;

Για πόσο καιρό ακόμα θα περιμένουμε ώστε να γίνονται οι δίκες;

Για πόσο καιρό δεν θα γίνεται ευκρινές ότι τα εγκλήματα που έχουν στόχο τα έμφυλα χαρακτηριστικά των ατόμων δεν έχουν καμιά θέση στη χώρα μας; Και για πόσο ακόμα θα επιτρέπουμε σε διάφορους φορείς που υπάρχουν στο κράτος να αναπαράγουν με έμμεσο τρόπο αυτή τη βιαιότητα;

Για πόσο καιρό θα κυκλοφορεί «στην πιάτσα» η αίσθηση ότι ο νόμος δεν κατορθώνει να βάλει τάξη στην ασυδοσία;

Και δη, πέραν του πολιτειακού σκέλους του άρθρου μου. Για πόσο καιρό θα κυριαρχεί στα ανθρώπινα μυαλά η αίσθηση ότι η βία είναι ένα φυσιολογικό φαινόμενο –κάθε μορφής, από οικογενειακή, επαγγελματική, πολιτική, συστημική–, χωρίς να υπάρχει απολύτως καμιά αλλαγή, παρά νόμοι που εφαρμόζονται αργά;

Για πόσο καιρό θα συνεχίζει να φωλιάζει στις συνειδήσεις του κόσμου ότι αυτή είναι η ζωή, ας υποφέρω, κανείς δεν θα με βοηθήσει, έτσι είναι ο κόσμος, εδώ το κράτος δεν λογοδοτεί σε κανέναν – με απότοκο η χώρα μας να γίνεται ένα πεδίο μάχης, που δεν προσδίδει ασφάλεια σε κανέναν; Και δη ουσιαστική ασφάλεια!

Ναι, πράγματι, η πολιτισμική ασφάλεια –αυτή που εξασφαλίζει τη ζωή ως αναφαίρετο δικαίωμα και την αξιοπρέπεια ως σταθερά– έρχεται με την εξέλιξη της νοοτροπίας μας. Ομως ήρθε επιτέλους ο καιρός, πέραν των φληναφημάτων, το ελληνικό κράτος να κάνει σαφές, όπως και όλοι εμείς, ότι όποιος σηκώνει χέρι ή μειώνει οποιονδήποτε για τα εγγενή του χαρακτηριστικά δεν έχει θέση στη ζωή εκτός της φυλακής.

Σε άλλη περίπτωση… ξέρετε… θα γίνουμε μια ζούγκλα. Αυτός λοιπόν είναι ένας τρόπος να πάψουν πολλά παιδιά να δίνουν τέλος στις ζωές τους και πολλές γυναίκες να ζουν υπό το καθεστώς φόβου.

*Συγγραφέας