Πλησιάζω να κλείσω το 87ο έτος της ηλικίας μου και άσκησα το λειτούργημα του δικηγόρου στην Αθήνα επί δεκαετίες. Στις 29 Αυγούστου 1943, σε ηλικία τεσσεράμισι ετών, μαζί με τα άλλα πέντε μεγαλύτερα αδέλφια μου και τη μάνα μου (ο πατέρας και ο μεγαλύτερος αδελφός μου βρίσκονταν όμηροι των Γερμανών στη Μεγαλόπολη), βρεθήκαμε με σπρωξιές και κλοτσιές, μαζί με όλους τους συγχωριανούς μας, συγκεντρωμένοι στη μεγάλη πλατεία του χωριού μας Ζάτουνα Αρκαδίας που καλύπτει τον χώρο μπροστά από το δημοτικό σχολείο και τη μεγάλη εκκλησία.
Στις άκρες της βεράντας του σχολείου είχαν στηθεί τέσσερα ή πέντε πολυβόλα και στην πέτρινη σκάλα υπήρχαν πέντε-έξι μπετόνια βενζίνη. Ηταν φανερό ότι είχε προετοιμαστεί ένα ακόμα ολοκαύτωμα.
Το έγκλημα που είχε διαπράξει το χωριό μας ήταν η «ενθουσιώδης» υποδοχή και γεύμα ενός λόχου του ΕΛΑΣ. Ο λόχος αυτός είχε εξοντώσει πριν από μία εβδομάδα πέντε-εξι γκεσταπίτες με ενέδρα κοντά στο χωριό Βρετεμπούγα (που μετά το ολοκαύτωμά του, μετονομάστηκε και σήμερα ονομάζεται Δόξα).
Λίγο πριν αρχίσουν τα πολυβόλα να θερίζουν τα κορμιά μας, ένας θαρραλέος νεαρός Ζατουνίτης πλησίασε τον διερμηνέα και τον πληροφόρησε ότι από το χωριό μας καταγόταν ο κατοχικός «πρωθυπουργός» Κων/νος Λογοθετόπουλος και του έδειξε μάλιστα το πατρικό του σπίτι που κατά σύμπτωση βρισκόταν λίγα μέτρα δυτικά του σχολείου. Ετσι η χώρα μας είχε ένα λιγότερο ολοκαύτωμα….
Το παραπάνω άγνωστο περιστατικό διηγήθηκα για να δικαιολογήσω την ανατριχίλα που μου προκαλεί η εμφάνιση του νέου καγκελαρίου της Γερμανίας που με πρόσχημα την ουκρανική κρίση προσπαθεί να δικαιολογήσει τον ολόπλευρο επανεξοπλισμό της χώρας του, δηλητηριάζοντας με τη συμπαράσταση του ολιγοφρενούς Γάλλου προέδρου την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη με την υστερία τής δήθεν ρωσικής επιθετικότητας, ενώ πρόκειται για τη μόνιμη ρεβανσιστική πρόθεση της πολεμοχαρούς χώρας του.
Εύχομαι το σημείωμά μου να ακουστεί σαν κραυγή αγωνίας στα αυτιά όσων έχουν λίγο μυαλό στο κεφάλι τους.
*Συνταξιούχος δικηγόρος
