Ε, δεν ζούμε και στη λίμνη της Γενεύης…

Πάλι καλά που δεν το γιορτάζουν με χορούς, τραγούδια και (μεικτές) ορχήστρες κάθε φορά που συναντιούνται ο Κυριάκος Μητσοτάκης με τον νεο-Οθωμανό Ταγίπ Ερντογάν. Πάλι καλά που δεν σερβίρουν στους εκπροσώπους της ενημέρωσης λιχουδιές με συνταγές μαγειρικής κοινής προέλευσης, έτσι για να δείξουν το πνεύμα συνεργασίας και αλληλοκατανόησης.

Το θέμα έχει παρατραβήξει. Ποιο είναι το καλό κλίμα μεταξύ των δύο πλευρών, που επιβεβαιώθηκε κατά τη συνάντηση των δύο ηγετών στη Νέα Υόρκη; Μήπως προκύπτει από το αίτημα του Τούρκου προέδρου ενώπιον της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ για αναγνώριση της κατοχικής δύναμης στο βόρειο τμήμα της Κύπρου ως κράτους; Ή από την ακύρωση της Κάσου ως τμήματος της ελληνικής επικράτειας με τα κυριαρχικά δικαιώματα που έχουν όλα τα νησιά της; Από τα παιχνίδια μήπως που παίζει η Ημισέληνος στη βραχονησίδα Ζουράφα; Ή από τις απειλές στη Θράκη;

Ο πρωθυπουργός και το επιτελείο του συμπεριφέρονται σαν εκπρόσωποι χώρας που βρέχεται από τη λίμνη της Γενεύης, όταν συναντούν αντιπροσωπεία όμορου και στην ίδια λίμνη κράτους.

Το ότι βρίσκονται σε βάλτο, που μέσα του βουλιάζουν κάθε φορά όλο και πιο βαθιά, δεν φαίνεται να το αντιλαμβάνονται. Ή δεν τους απασχολεί. Πρεσβεύουν ότι το Αιγαίο και η ΝΑ Μεσόγειος κρύβουν στα βάθη τους μεγάλα πλούτη και στην επιφάνεια πολλά ψάρια, τα οποία πρέπει να μοιραστούμε. Οχι κατά πώς ορίζει το διεθνές δίκαιο αλλά η θεωρία της «γαλάζιας πατρίδας». Ωραία. Να περάσει κι αυτή στον καταστατικό χάρτη του ΟΗΕ, ίσως καθόλου δύσκολο πια, έτσι όπως κατάντησε.

Βεβαίως κάνουν δουλειές οι άνθρωποι κι από τις δύο ακτές του Αιγαίου. Στο ποδόσφαιρο και στην καλαθοσφαίριση η επιχειρηματική συνεργασία είναι φανερή. Αλλού αποδίδει αλλού όχι. Τα επιχειρηματικά ανοίγματα τα έχουν αυτά. Εκεί πάντως που έχει πετύχει απόλυτα είναι στις τηλεοπτικές εκπομπές με πρώτη και καλύτερη το περίφημο «Survivor» και μάλιστα σε ζώνη που προσφέρεται για ύπνωση. Επιτυχία.

Σε άλλα επίπεδα και κυρίως σε αυτό που έχει να κάνει με τη διανομή των υδρογονανθράκων ή τη χάραξη των διαύλων από τους οποίους θα περνούν προς τις καταναλώτριες χώρες της Ευρώπης, επικρατεί συσκότιση. Θα ριχτεί φως; Οχι ακόμα, διότι υπάρχουν και άλλες παράπλευρες εκκρεμότητες, όπως το καλώδιο για την ηλεκτρική σύνδεση Ελλάδας-Κύπρου, το οποίο σκόνταψε πάνω στα τουρκικά πολεμικά πλοία έξω από την Κάσο. Βρίσκεται σε καλό δρόμο, λένε κυβερνητικές πηγές στην Αθήνα. Προς το παρόν δεν έχει ποντιστεί στη θάλασσα. Βρίσκεται στον αέρα.

Κατά τα άλλα, στην ελληνική πλευρά περισσεύουν τα ευτυχισμένα χαμόγελα, ενώ η τουρκική εμφανίζεται κάθε φορά όλο και πιο σκυθρωπή. Ισως επειδή δεν έχουν ικανοποιηθεί (ακόμα) όλες οι απαιτήσεις της. Οι οποίες δεν φαίνεται να σταματούν πουθενά.

«Πρώτα η Κύπρος, μετά το Καστελόριζο, τώρα η Κάσος. Θα φτάσουμε στο σημείο να τους δώσουμε και τη Ρόδο, τι να την κάνουμε, ένα καμένο νησί είναι», είχε σχολιάσει πρόσφατα, με μπόλικη πικρία, σε συνέντευξή του ο πρέσβης επί τιμή Γιώργος Αϋφαντής.

«Το παγκόσμιο συμφέρον διαπερνά το μεμονωμένο συμφέρον των κρατών», είπε στην ομιλία του στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Τι θέλει να πει ο ποιητής;