Φιδέμπορες

Δεν είναι μόνο το φίδι που, στ’ απόνερα μιας δημόσιας συζήτησης για τον γάμο των ομοφυλόφιλων που έγινε με συγκεκριμένους όρους, έβγαλε τη διχαλωτή γλώσσα του στην κεντρική πλατεία της Θεσσαλονίκης. Είναι κι αυτό που έγινε στα Μωραΐτικα της Κέρκυρας, με το καύσιμο του ομοφυλόφιλου στο καρναβάλι στη θέση του Ιούδα, που είχε το πρόσωπο του Κασσελάκη. Στους διοργανωτές, πολιτιστικά σωματεία και ο Σύλλογος Γονέων, μαθαίνοντας στα παιδιά την «αξία» της καύσης του διαφορετικού και άρα της βίας των ανηλίκων, ώσπου να σκάσει προφανώς, κάποια στιγμή, και στα μούτρα τους.

Ο δημόσιος χώρος, ως κοινωνική κατασκευή, κυνηγώντας τη «βρόμικη» βόλτα 2 τρανς και επιβραβεύοντας τη «θεάρεστη» πράξη της καύσης από «φυσιολογικούς», δεν έπαψε ποτέ να διαμορφώνεται ως καμβάς των σχέσεων εξουσίας. Αυτό που, βέβαια, κάθε φορά ορίζεται ως κανονικό (π.χ. με φούστα κυκλοφορούσαν πολέμαρχοι, ενώ θεωρούνταν ιερά πρόσωπα μεταξύ των φύλων οι τρανς σε πολιτισμούς αρχαίους) αποτελεί μια σύνθεση του πολύπλοκου πλέγματος της κοινωνικής συνύπαρξης, των σχέσεων εξουσίας που ενυπάρχουν στην καθημερινότητα και του ιδεολογικά κυρίαρχου λόγου (Fairclough, 1992).

Ενώ η κανονικότητα, ως συνθήκη, εντοπίζεται σταθερά και διαχρονικά στην κοινωνική συμβίωση, σε μορφές κοινωνικής συνύπαρξης περισσότερο ή λιγότερο οργανωμένες, το περιεχόμενό της δεν παραμένει αμετάβλητο, αλλά διαμορφώνεται συνεχώς και μάλιστα σε συνάρτηση με τις ετερότητες που εμφανίζονται κάθε στιγμή, κάνοντάς μας υποψήφια θύματα εάν δεν αντιπαλέψουμε όχι τα προσωπεία της, αλλά την ίδια τη λειτουργία ενάντια στους πολύσημους ολοκληρωτισμούς κι όσους/ες τους τοκίζουν.

Μια σύνθεση δυναμική, που επαναδιαμορφώνεται συνεχώς και εδραιώνεται μέσω του διαχωρισμού και συχνά του στιγματισμού και της περιθωριοποίησης, δομώντας μια συνοχή που χρειάζεται διαρκώς μεταβαλλόμενους βαρβάρους, διαμορφώνοντας το πρόσωπό μας και συμβάλλοντας στην εκτεταμένη κοινωνική παθολογία. Ομως «σκοπός της Εκπαίδευσης είναι να αντικαταστήσει ένα άδειο μυαλό με ένα μυαλό όχι γεμάτο μα ανοιχτό!» όπως γράφτηκε.

Ο «άλλος» μπορεί να ιδωθεί ως απειλή, αλλά και ως δυνατότητα να ολοκληρωθείς μέσα από μια ασφαλέστερη προσωπικότητα. Οσο δύσκολη κι αν φαντάζει μέσα στις αλλοτριώσεις της στρεβλής, υποκείμενης σε πολιτικά κοινωνικά και πολιτιστικά στερεότυπα ενηλικίωσης, η προσπάθεια για άρση των στερεοτύπων και την επικέντρωση της κριτικής όχι σε αυτό που είσαι αλλά στο πώς το διαχειρίζεσαι, είναι από μόνη της μάρτυρας μιας φύσης πιο πολύπλοκης από όσο τη θέλουν τα κουτάκια του αποκαθαρμένου κανιβαλισμού. Και μιας παιδαγωγικής που αρνείται να εκχωρήσει την υποχρέωσή της να συμβάλλει σε έναν δικαιότερο κόσμο. Το συναρπαστικό, γεμάτο αντιφάσεις, ματαιώσεις αλλά και δυνατότητες, ταξίδι της το περιέγραψε καλά ο Κάμπελ όταν έγραψε: «Δεν έχουν όλοι πεπρωμένο. Μονάχα αυτοί που αγωνίζονται φτιάχνουν το δικό τους».