Χρειάστηκαν εφτά χρόνια ερευνών και πάνω από 2,6 εκατομμύρια λέξεις για να καταλήξει η ανεξάρτητη επιτροπή Τσίλκοτ στο συμπέρασμα που οι περισσότεροι από εμάς είχαμε βγάλει –και ορισμένοι είχαμε εγκαίρως γράψει– ήδη από τον Μάρτη του 2003: ότι ο δεύτερος πόλεμος του Κόλπου, δηλαδή η εισβολή ΗΠΑ και Βρετανίας (με τη συμβολή μιας χούφτας «πρόθυμων» χωρών, αλλά χωρίς το «φύλλο συκής» της εξουσιοδότησης από τον ΟΗΕ, που αποτελούσε προαπαιτούμενο σε άλλες παρόμοιες υπερπόντιες εκστρατείες) στο Ιράκ, με στόχο την ανατροπή του αλλοτινού προστατευόμενού τους Σαντάμ Χουσεΐν και την εξασφάλιση του πετρελαϊκού θησαυρού της χώρας από τις ενεργειακές εταιρείες τους, στηρίχτηκε πάνω σε μια δέσμη από κατασκευασμένα ψεύδη, τα οποία ανέλαβαν να διασπείρουν εργολαβικά στο παγκόσμιο πόπολο οι εκλεγμένοι ηγέτες Μπους και Μπλερ.
Η διαφορά, βέβαια, είναι πως η επιτροπή είχε πρόσβαση σε σειρά απόρρητων εγγράφων, επιστολών και καταθέσεων, που αποδεικνύουν πέραν πάσης αμφιβολίας αυτό που όλοι απλά ψυχανεμιζόμασταν πριν από 13 χρόνια: ότι δηλαδή ο Σαντάμ δεν διέθετε (πλέον) τα Οπλα Μαζικής Καταστροφής (για συντομία ΟΜΚ) που οι ίδιοι οι Δυτικοί «διώκτες» του του παρείχαν στα χρόνια του πολέμου με το Ιράν, ούτε φυσικά συνεργαζόταν με τους ισλαμιστές τρομοκράτες της αλ Κάιντα, οι οποίοι τον μισούσαν –ως «κοσμικό», Μπααθικό ηγέτη, παιδί του Νάσερ και άρα εξ ορισμού αντίπαλο των πάσης φύσεως «μουλάδων»– εξίσου με τους ξένους «σατανάδες».
Η εισβολή ήταν προαποφασισμένη, όπως ξέρουμε άλλωστε και από πηγές όπως το «Σχέδιο για τον Νέο Αμερικανικό Αιώνα» (PNAC) των Αμερικανών Νεοσυντηρητικών, και οι τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 –που κανονικά θα έπρεπε να είχαν στρέψει τον πολεμικό «προβολέα» των ΗΠΑ σε δυο από τους υποτίθεται στενότερους συμμάχους των, τη Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν–λειτούργησαν απλά σαν το ιδανικό εφαλτήριο για την εφαρμογή των ήδη συμφωνημένων.
Χρειάζονταν όμως και κάποιες «αποδείξεις» ότι το ισοπεδωμένο από τους διαδοχικούς βομβαρδισμούς και το εμπάργκο Ιράκ αποτελούσε άμεσο κίνδυνο για την παγκόσμια ασφάλεια – και μια που δεν υπήρχαν ανέλαβαν να τις «μαγειρέψουν» οι μυστικές υπηρεσίες.
Οπως είχε πει χαρακτηριστικά ο τότε επικεφαλής των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών στο επιλεγόμενο «Downing Street Memo», ένα από τα «καυτά» απόρρητα σημειώματα που περιλαμβάνονται στους 13 τεράστιους τόμους της έκθεσης και καταγράφει μυστική σύσκεψη του Μπλερ με κορυφαίους αξιωματούχους τον Ιούλιο του 2002, οχτώ μήνες πριν από την εισβολή, «ο Μπους ήθελε να ανατρέψει τον Σαντάμ, με στρατιωτικά μέσα, επικαλούμενος την τρομοκρατία και τα ΟΜΚ. Αλλά οι πληροφορίες και τα στοιχεία για όλα αυτά προσαρμόστηκαν γύρω από την πολιτική απόφαση και όχι το αντίθετο».
Οσο για τον Μπλερ, που σωστά είχε αποκληθεί τότε «US poodle», δηλαδή…σκυλάκι του σαλονιού του Μπους και των Αμερικανών «γερακιών», ότι και να πει κανείς είναι λίγο: σε ένα από τα αποχαρακτηρισμένα «μέμο» του Βρετανού πρωθυπουργού προς τον… αφέντη Μπους, ο Μπλερ δηλώνει ξεκάθαρα ότι η εισβολή είναι η ιδανική ευκαιρία για την εγκαθίδρυση «μιας αληθινής μετα-ψυχροπολεμικής παγκόσμιας τάξης»!
Από την έκθεση προκύπτει ότι, πέρα από την ωμή παραβίαση του διεθνούς δικαίου, ο Μπλερ αδιαφόρησε πλήρως για όλες τις προειδοποιήσεις των ειδικών γύρω από τις καταστροφικές συνέπειες της εισβολής για τη Βρετανία, την Ευρώπη αλλά και την ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής και του Κόλπου – συνέπειες που βλέπουμε ξεκάθαρα σήμερα με την ντε φάκτο διάλυση του Ιράκ και της Συρίας ως κρατικών οντοτήτων, την ανάδυση του «Ισλαμικού κράτους», τη «διασπορά» της ισλαμιστικής τρομοκρατίας σε όλο τον κόσμο και βέβαια τη βάρβαρη θανάτωση, με διάφορα μέσα, τουλάχιστον ενός εκατομμυρίου Ιρακινών και τον εκτοπισμό ακόμη πέντε εκατομμυρίων.
Μια αληθινή γενοκτονία, που βέβαια δεν τελείωσε στο Ιράκ, αλλά συνεχίζεται από τους επιγόνους των Μπους και Μπλερ και στα άλλα κράτη-μέλη του περιβόητου «Αξονα του Κακού» – το Αφγανιστάν, τη Λιβύη, τη Συρία…
Το πόρισμα Τσίλκοτ, φυσικά, δεν είναι νομικά δεσμευτικό, και δεν πρόκειται να οδηγήσει από μόνο του σε οποιασδήποτε μορφής ποινική δίωξη κατά των υπευθύνων – το πολύ πολύ να ασκηθούν διώξεις από τους συγγενείς των Βρετανών στρατιωτών που σκοτώθηκαν στο Ιράκ, με το γνωστό από πριν αποτέλεσμα.
Κι όμως: με βάση τη νομολογία που προέκυψε από τις Δίκες της Νυρεμβέργης, μετά τον Β’ Παγκόσμιο, η διεξαγωγή πολέμου για την επίτευξη πολιτικών μέσων, που όμως δεν μπορεί να δικαιολογηθεί από την άμεση απειλή επίθεσης, αποτελεί το φρικτότερο έγκλημα πολέμου, αφού από αυτήν «γεννιούνται» όλες οι επακόλουθες επί μέρους βαρβαρότητες.
Αν, με άλλα λόγια, ο Χίτλερ δεν έστηνε το ψεύτικο συνοριακό επεισόδιο για να εισβάλει στη Πολωνία το 1939 και δεν κατασκεύαζε κατόπιν τα «σενάρια» περί επικείμενης εισβολής του Στάλιν στη Γερμανία (!) για να δικαιολογήσει στην γερμανική κοινή γνώμη την από χρόνια προαποφασισμένη «επιχείρηση Μπαρμπαρόσα» το 1941, πολλά από τα τερατώδη εγκλήματα πολέμου που ακολούθησαν δεν θα είχαν σημειωθεί ποτέ και εκατομμύρια άνθρωποι θα είχαν γλιτώσει.
Με βάση αυτή την πολιτική, κατά βάση, ευθύνη απαγχονίστηκαν οι πρωτοκλασάτοι ναζί – όσοι, τουλάχιστον, δεν…αξιοποιήθηκαν διακριτικά από τους νικητές στο πλαίσιο του Ψυχρού Πολέμου.
Ολες αυτές οι αποκαλύψεις είναι από μόνες τους τρομακτικές, αλλά αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα αν ιδωθούν μέσα στο ευρύτερο πλαίσιο της αναθέρμανσης του «Μεγάλου Παιχνιδιού» – της αναβίωσης του μιλιταρισμού και του πολλαπλασιασμού των ιμπεριαλιστικών αντιπαραθέσεων των μεγάλων δυνάμεων σε όλο τον κόσμο.
Και δεν είναι μόνο τα ανοιχτά μέτωπα, όπως το Ιράκ, η Συρία, το Αφγανιστάν και η Λιβύη, ούτε τα…μισόκλειστα, όπως η Ουκρανία: στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ, που ξεκίνησε χτες στη Βαρσοβία, αναβιώνει όλη η ψυχροπολεμική λογική των δύο στρατοπέδων, με τη Συμμαχία να «περικυκλώνει» από παντού τη Ρωσία με δυνάμεις ταχείας επέμβασης και αντιπυραυλικές «ομπρέλες», σχεδιασμένες να δώσουν πλεονέκτημα στη Δύση σε περίπτωση πυρηνικού πολέμου – και άρα να ανατρέψουν το περίφημο αποτρεπτικό Δόγμα Αμοιβαίας Καταστροφής, γνωστότερο στη διπλωματική αργκό ως MAD (Mutual Assured Destruction), που «διδάσκει» ότι σε έναν τέτοιο πόλεμο δεν θα υπάρξει κανένας νικητής, μόνον ηττημένοι.
Ταυτόχρονα, στη μακρινή θάλασσα της Νότιας Κίνας, οι Αμερικανοί επικυρίαρχοι «τσιγκλάνε» συνεχώς την ανερχόμενη κινεζική υπερδύναμη σπρώχνοντας διάφορα κράτη-πελάτες τους (με τελευταίο παράδειγμα τις Φιλιππίνες) να διεκδικήσουν συμπλέγματα νησιών που το Πεκίνο θεωρεί δικά του.
Η Κίνα ξεκίνησε στις 5 Ιουλίου τα δικά της πολεμικά γυμνάσια κοντά στα νησιά Παρασέλ, σε απάντηση για την μεγάλης κλίμακας αμερικάνικη αεροναυτική άσκηση του Ιουνίου –με τη συμμετοχή δύο πυρηνοκίνητων αεροπλανοφόρων!– στην ίδια «διεκδικούμενη» περιοχή, και σύμφωνα με στρατιωτικές πηγές προετοιμάζεται για κοινές ασκήσεις με ρωσικά πολεμικά πλοία τον Σεπτέμβριο.
Ποιος θυμάται τον κόλπο του Τονκίνου, την κατασκευασμένη θρυαλλίδα του πολέμου στο Βιετνάμ; Και πόσα χρόνια θα περάσουν πριν μάθουμε για τα επόμενα «λάθη» των ισχυρών, που θα διαπραχθούν στο όνομα μας, πίσω από τις πλάτες μας;
-320x213.jpg)
