«Ρίξε μια ζαριά καλή…»

Στο διπλανό τραπέζι δύο ηλικιωμένοι κύριοι παίζουν παθιασμένα τάβλι. Είναι πεπεισμένοι ότι τα πάντα είναι θέμα τύχης. Της μιλούν, την προκαλούν, τη βρίζουν, αλλά και της γλυκομιλούν.

Ακόμη και αν δεν το γνωρίζουν, είναι σύμφωνοι σε αυτό που έχει γράψει ο Γκέτε: «Ο ιστός του κόσμου είναι χτισμένος από αναγκαιότητες και τυχαιότητα. Η διάνοια του ανθρώπου τοποθετεί τον εαυτό της μεταξύ των δύο και τα ελέγχει. Μελετά την αναγκαιότητα και την αιτία της ύπαρξής της, ξέρει πως η τυχαιότητα είναι διαχειρίσιμη, μπορεί να ελεγχθεί, να χρησιμοποιηθεί».

Γιατί πώς αλλιώς να εξηγηθεί ότι πριν ρίξουν την «τυχερή» ζαριά βάζουν σε εφαρμογή μικρά μυστικά τους: το φύσημα των ζαριών, τη γωνία του χεριού, την ταχύτητα, τη φορά με την οποία ρίχνουν. Στο τέλος βέβαια η μόνιμη επωδός είναι: «Ρίξε μια ζαριά καλή και για μένα βρε ζωή!»

Συχνά διαφωνούν στην εξέλιξη του παιχνιδιού. Η παρέα κάνει κριτική και σχολιάζει. Η όλη ατμόσφαιρα καθώς και τα «καλολογικά» επίθετα με τα οποία «στολίζουν» κανονικά την τύχη μου θύμισαν μια ατάκα στο «Match Point» του Γούντι Αλεν: «Είναι καλύτερα να είσαι τυχερός παρά καλός», λέει ο ήρωας. Στη συνέχεια βέβαια ισορροπεί την ηθική της ταινίας βάζοντας τους πρωταγωνιστές να «λογαριάζονται» μεταξύ τους για τις πράξεις τους. Απέναντι στη «Θεά Τύχη» αντιτάσσει τον ορθολογισμό, τον Σοφοκλή και τον Ντοστογιέφσκι.

Υπό τον ήχο των ζαριών, διαβάζω στην εφημερίδα άρθρα για το ΔΝΤ, για τις εκλογές που πρόκειται να γίνουν σε ευρωπαϊκές χώρες, για το πώς επηρεάζεται η αξιολόγηση της χώρας μας. Ολοι θεωρούν αξιόλογη την προσπάθειά μας, αλλά το τέλος της αξιολόγησης δεν έρχεται.

Αναρωτιέμαι αν είναι ζήτημα τύχης κι αν σ’ αυτή την περίπτωση θα άξιζε να προσευχηθούμε όλοι μαζί στη «Θεά» για να τελειώνουμε επιτέλους με αυτήν την αναξιολόγητη αξιολόγηση που μας ταλαιπωρεί σαν εθνική ίωση και δεν λέει να φύγει. Την κουβαλάμε μαζί, ακούμε γι’ αυτήν παντού, μοιάζει να κρίνεται γενικότερα η «υγεία» μας από αυτήν.

Εμείς πάντως ακολουθήσαμε την ιατρική συνταγή. Κάναμε ό,τι έπρεπε να κάνουμε για να γίνουμε καλά. Μήπως όμως πολλά τελικά εξαρτώνται από τυχαία συμβάντα; Οπως οι δυο φίλοι που παίζουν τάβλι, έτσι μου ’ρχεται κι εμένα να καλοπιάσω την «Θεά Τύχη», αυτή τη φορά για το πολυπόθητο κλείσιμο της αξιολόγησης: Ρίξε μια ζαριά καλή λοιπόν…!