Αν πιστεύεις ότι πρέπει να αφοσιωθείς στη συγγραφή, κράτα ζωντανό αυτό που είναι ανατρεπτικό και αντικομφορμιστικό.
Οπως μια εξέγερση, έτσι και η συγγραφή γεννιέται από μια αίσθηση του άτοπου που ενυπάρχει στην ανθρώπινη ύπαρξη και από μια επιθυμία διαμαρτυρίας και αποσταθεροποίησης∙ αλλά και για να καταλάβεις, να επικοινωνήσεις, να αναρωτηθείς, να αναζητήσεις, να βρεις και να δώσεις απαντήσεις.
Για να γράψεις, δεν χρειάζεται να πιστεύεις σε κάποια μυθική «έμπνευση».
Γιατί η γραφή δεν γεννιέται από την έμπνευση αλλά, πιθανόν, τη γεννά∙ δεν είναι εμπνευσμένη, αλλά εμπνέει.
Το αληθινό όνομα της έμπνευσης; Η ζωτική «όρεξη» να γράφεις.
Αρχισε να γράφεις, κυρίως, για τη μαγεία της ζωής. Για να αισθανθείς και συνειδητοποιήσεις ότι είσαι ζωντανός.
Υστερα γιατί σου αρέσει να φαντάζεσαι. Γιατί η αλήθεια δεν σου φτάνει.
Για τη διατήρηση των ονείρων. Από περιέργεια. Για να γνωρίσεις, να ονοματίσεις, να εξαντλήσεις τις επιθυμίες σου.
Για να χαϊδέψεις και να χαστουκίσεις τις λέξεις. Για να παίξεις. Για να μπεις στο παιχνίδι.
Για ν’ αγαπηθείς. Για να μεταμφιέσεις την ύπαρξη με τις λέξεις. Για να είσαι ελεύθερος.
Αργότερα, γράψε επειδή μπορείς. Γιατί έχεις κάτι να πεις. Για να ψάξεις μια προσωπική τάξη στο χάος του κόσμου.
Για να καταλάβεις τι συμβαίνει. Γιατί σου λείπει κάτι και θέλεις να μάθεις τι είναι αυτό. Γιατί γράφοντας δεν σου λείπει τίποτε.
Για να βάλεις ερωτήσεις. Για να δώσεις απαντήσεις. Για να αποκαλυφθείς και να κρυφτείς. Για να μην αισθανθείς κρύο.
Για να ζεσταθείς. Για να καλέσεις τα φαντάσματα κι αυτούς που ποτέ δεν υπήρξαν. Για να μοιραστείς τη μοναξιά. Για να έχεις συντροφιά. Για να κοροϊδέψεις τον θάνατο.
Γιατί μόνον ο θάνατος δεν έχει λέξεις. Για να ταξιδέψεις. Για δουλειά.
Γιατί το να γράφεις δεν είναι δουλειά. Για να σε διαβάζουν. Για να μην αναρωτιέσαι πια γιατί γράφεις.
Γιατί το να γράφεις δεν ερμηνεύεται. Γιατί γράφεις ακόμη κι όταν δεν γράφεις. Ή γιατί πλησιάζει ο καιρός χωρίς γραφή…
Σκέψου πάνω στις λέξεις που αραδιάζεις, διάλεξέ τες, αξιολόγησέ τες, άλλαξέ τες, ενσωμάτωσέ τες, διάγραψέ τες ή διορθώνοντάς τες ξανάγραψέ τες σε διαφορετικές εκδοχές.
Κινήσου μέσα σε δυναμικές λογικές, πάντα ευφάνταστες.
Με ένα στυλ που είναι εσωτερική φωνή, λεπτή, διαμορφωμένη, και όσο το δυνατόν πιο ακριβής ενός «γραφιά» που κατά βάθος δεν είναι και τόσο βέβαιος ότι είναι ένας ολοκληρωμένος συγγραφέας. Γράφοντας, «άκουγε».
*ομότιμος καθηγητής ΑΠΘ
