Κώστας Μαρούντας
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Αυτός που δεν βλέπει το σκοτάδι, δεν ψάχνει το φως

Τα περιστατικά είναι πολλά και σχεδόν καθημερινά, κι ας έρχονται στον αφρό μονάχα όσα δεν κρύβονται με τίποτα, ή όσα έχουν τις μικρότερες δυνατές συνέπειες για τους περισσότερους (και ειδικά αυτούς που κατέχουν υψηλές θέσεις). Στην Ελλάδα μπορεί η αστάθεια, η ασοβαρότητα, η ανευθυνότητα και το σολάρισμα να αποτελούν καθιερωμένες πρακτικές, και μάλιστα εθνικών διαστάσεων σε διαταξική συνδεσιμότητα, όμως για κάτι μπορούμε να είμαστε σχεδόν σίγουροι.

Πως όταν πηγαίνουν κάπου καλά τα πράγματα η σιωπή βαφτίζεται βασίλισσα, ενώ όταν τα πράγματα πηγαίνουν άσχημα βγαίνουν όλα στη φόρα και κανείς δεν νοιάζεται για τη γενική κατηφόρα (αρκεί ο ίδιος να κατρακυλάει μαθαίνοντας…). Η Lady Hope ξέρει πως ένας βασικός κανόνας διατήρησης των εγχώριων ισορροπιών σε υποφερτά επίπεδα είναι πως ο καθένας λέει λιγότερα από εκείνα που μπορεί να πει (και ας μην ξέρει και τίποτα)… Η αρχή της ουδετερότητας κάνει τις δικές της σκάντζες…

Και γιατί λέμε λιγότερα; Μα, αρκεί να πούμε εκείνα τα λίγα που θα δείξουν στους άλλους πως παρα-είμαστε μπροστά (όπως κάποτε ο Βασίλης Δανιήλ), αλλά ταυτόχρονα κρατάμε και αρκετά ακόμα (για καβάντζα όταν έρθουν τα πολύ δύσκολα).

Μετά την αρχική αναφορά, είτε με μισόλογα είτε φόρα παρτίδα, αρχίζει ο σχολιασμός, λες και είμαστε όλοι δημοσιολόγοι που χρωστάμε στην κοινή γνώμη τη διαφώτιση της από την αφεντιά μας… Λένε πολλοί πως είναι δείγμα εξυπνάδας να τα καταγράφεις όλα, να μην αφήνεις να πέσει τίποτα κάτω, και όταν κρίνεις πως πρέπει να περάσεις στην επίθεση να φέρεις στην επιφάνεια πράγματα που είχες καλά κρυμμένα στην αποθήκη του νου σου. Αν αυτό είναι η εξυπνάδα, θα γεμίσει σύντομα η ζούγκλα από ανόητους… Αυτό χαρακτηρίζει το βιότοπο μας.

Η αφαιρετική μέθοδος, η προτίμηση στη συνειδητή αποφυγή εμπλοκής σε καταστάσεις φθοροποιές και ολίγον τι κατινίστικες, η επιλογή μιας δημιουργικής σύνθεσης, δεν ευδοκιμούν. Πόσο μάλλον, το να βγει κάποιος μπροστά και να εναντιωθεί ανοιχτά με σκοπό την πραγματική κάθαρση. Θα τον φάει το μαύρο φίδι, κατά πάσα πιθανότητα, εκτός και αν έχει πλάτες και η συνεργασία αυτή δεν τον αλλοιώνει…Τέτοιες στάσεις δεν συνετίζουν, δεν απονέμουν δικαιοσύνη, αλλά προκαλούν όψιμες επιθέσεις και νέο γύρο “εχθροπραξιών”.

Διαφορετικού ύφους και ήθους, αλλά με την ίδια σφοδρότητα και το ίδιο μένος. Με μόνη τραυματισμένη συνθήκη, με σύμφωνους και σε ενιαία “γραμμή” περί τούτου ιατροδικαστές, δημοσιογράφους και εγκληματολόγους (διαπρεπείς ή μη…), την αξιοπρέπεια…

Κοινά μυστικά που θάβονται επιμελώς (αλλά κανένας δεν ξεχνάει τη θέση ταφής τους…), σοβαρές καταστάσεις που ανάγονται στη σφαίρα της πλάκας, συνειδητές επιμονές για να κρυφθούν τα κίνητρα και να λησμονηθούν οι αντιφάσεις, ένας σωρός μεθοδολογιών αποδόμησης και εναντίωσης σε κάθε τι που ανάγουμε σε κίνδυνο για τα συμφέροντά μας ή εκείνων που πριμοδοτούν (χωρίς να τάζουν προίκα πάντως…).

Επειδή στο σήμερα λίγα πράγματα μας ικανοποιούν, επειδή οι στόχοι έχουν εξαναγκαστικά μινιμαρισθεί, επειδή τα υπαρκτά προβλήματα διογκώθηκαν και προέκυψαν και καινούρια που για τους άβγαλτους μοιάζουν με σινικά τείχη, έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον να δούμε πώς θα εξελιχθούν στο άμεσο μέλλον τα διάφορα ανοιχτά μέτωπα. Η Lady Hope είναι σίγουρη πως κάτι θα γίνει, πως θα εγκλιματιστούμε οι περισσότεροι, με ή παρά τη θέληση μας. Απλά, το πιθανότερο είναι πως θα έχουμε χάσει την αίσθηση της γεύσης έτσι ώστε να μη μας κάνει εντύπωση το παραμικρό που “μασάμε” (εκτός από τα πολύ μεγάλα, τα συνταρακτικά…).

Ακόμα χειρότερα; Θα τρώμε χωρίς να πεινάμε και δεν θα χορταίνουμε ποτέ, γιατί δεν θα είμαστε ρυθμισμένοι πλέον για κάτι τέτοιο…