Ο Ενιαίος Φορέας Κοινωνικής Ασφάλισης (ΕΦΚΑ) με τρεις επιμέρους τομείς (μισθωτούς – μη μισθωτούς – αγρότες) θα μπορούσε να αποτελεί μεταρρυθμιστικό βήμα, αν η δημιουργία του δεν ήταν άμεσα συνδεδεμένη με την περικοπή ασφαλιστικών και συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων.
Ξεκάθαρη και βασική του αποστολή είναι η κατάργηση του συστήματος καθορισμένων παροχών και η μετατροπή του σε σύστημα καθορισμένων εισφορών (αναλογική σύνταξη) με την ενσωμάτωση μιας προνοιακής παροχής (εθνική σύνταξη).
Η συμμετοχή του κρατικού προϋπολογισμού θα εξαντλείται στην εθνική σύνταξη και η αναλογική θα αποτελεί «κυμαινόμενη» παροχή, αφού σταδιακά θα συνδεθεί αποκλειστικά με τα έσοδα από τις εισφορές των ασφαλισμένων του ΕΦΚΑ (αφορά και τις παλαιές συντάξεις που θα επανυπολογιστούν).
Αντιδραστικός – αντιδημοκρατικός είναι ο χαρακτήρας Διοίκησης, αφού για πρώτη φορά η πλειοψηφία του Δ.Σ. ενός ασφαλιστικού οργανισμού ελέγχεται από την κυβέρνηση (έξι διορισμένοι – πέντε από τους Κοινωνικούς Φορείς), ενώ με ειδική διάταξη του ν. 4445/16 νομιμοποιείται η συγκρότηση και λειτουργία του χωρίς τους δύο εκπροσώπους των ασφαλισμένων που ακόμη δεν έχουν οριστεί (συνεδριάζει με εννέα μέλη).
Θεωρούμε λοιπόν αυτονόητο πως καθήκον του κόσμου της εργασίας αποτελεί η δυναμική ενεργοποίηση και συσπείρωση για την ακύρωση – ματαίωση του συγκεκριμένου σχεδίου.
Σχετικά με τα πρακτικά ζητήματα της ενοποίησης και τον οργανωτικό – λειτουργικό εκσυγχρονισμό του συστήματος, οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε το εξής: η ευθύνη της καθυστέρησης και η αδιαφορία – ανικανότητα μπροστά στη διαχρονικά απαράδεκτη κατάσταση βαραίνει σχεδόν αποκλειστικά τις προηγούμενες κυβερνήσεις.
Δυστυχώς όμως, ανεξάρτητα αν η συγκεκριμένη διαδικασία αποτελεί άλλοθι και επικάλυμμα όσων αρχικά αναφέραμε και άλλων ακόμη, η σημερινή κυβέρνηση αδυνατεί ή αρνείται να λάβει υπόψη της την εμπειρία των αποτυχημένων και «άτακτων» ενοποιήσεων του παρελθόντος.
Η παράταση του μεταβατικού διαστήματος αποτελεί μονόδρομο, διαφορετικά ασφαλισμένοι, συνταξιούχοι και εργαζόμενοι θα δοκιμάσουμε για μια ακόμη φορά τις αντοχές μας με ό,τι πρόκειται να επικρατήσει.
Ειδικότερα τώρα στα ζητήματα που αφορούν στους εργαζόμενους, η αντιμετώπιση από την κυβέρνηση ξεπερνά τα όρια του εμπαιγμού, της ανευθυνότητας και της αυθαιρεσίας.
Από τους ενοποιούμενους οργανισμούς, όπως ο ίδιος ο αρμόδιος υφυπουργός κ. Πετρόπουλος ομολόγησε πρόσφατα στη Βουλή, έχει αποχωρήσει τα τελευταία έξι χρόνια περίπου το 40% του προσωπικού τους.
Κατά την ψήφιση του ν.4387/16 μας διαβεβαίωσε όπως και ο κ. Κατρούγκαλος ότι και γι’ αυτό τον λόγο δεν πρόκειται να συμπεριληφθεί διάταξη σχετικά με πλεονάζον προσωπικό. Πράγματι δεν συμπεριελήφθη.
Ενσωματώθηκε όμως αιφνιδιαστικά λίγες μέρες μετά με σχετική τροπολογία κατά την ψήφιση του ν.4389/16.
Πρόκειται, μας είπαν, για ιδεοληπτική απαίτηση των «θεσμών» και βέβαια μας διαβεβαίωσαν ξανά ότι κανένας δεν περισσεύει.
Δυστυχώς όμως όσο τραγικό κι αν ακούγεται, πραγματική εξουσία ασκούν οι «θεσμοί» κι εμείς έχουμε σοβαρότατους λόγους να ανησυχούμε.
Στα θέματα της μεταφοράς του προσωπικού και της επιλογής προϊσταμένων για τις θέσεις ευθύνης του ΕΦΚΑ, καταγγείλαμε επανειλημμένα το γεγονός ότι θεσμοθετήθηκε ειδικό διοικητικό καθεστώς που παρακάμπτει ολόκληρο σχεδόν τον υπαλληλικό κώδικα μεταβιβάζοντας προκλητικά όλες τις αρμοδιότητες στην οδό Σταδίου 29. Οσοι «πιστοί» προσέλθετε…
*πρόεδρος της ΠΟΠΟΚΠ (Πανελλήνια Ομοσπονδία Προσωπικού Οργανισμών Κοινωνικής Πολιτικής)
