Μαγικοί τρόποι αντιμετώπισης, ή έστω μερικής επίλυσης του προβλήματος των τροχαίων ατυχημάτων με τις ανεξέλεγκτες διαστάσεις που φαίνεται να παίρνει, μάλλον δεν υπάρχουν. Οι απώλειες ψυχών κάθε ηλικίας, ειδικά των νέων, στην άσφαλτο, έχει πλέον ξεπεράσει και τα ανώτατα όρια συναγερμού.
Ανεξάρτητα, όμως, από το εάν έφταιγε ή όχι το θύμα, το τελικό αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Ξεκληρισμένες οικογένειες, κι’ ανείπωτος πόνος στην οικογένεια, στους συγγενείς και τους φίλους. Πολλά γράφτηκαν στον τύπο, παρουσιάστηκαν και αναλύθηκαν σε δελτία ειδήσεων, ραδιόφωνα και τηλεοράσεις και ανακοινώθηκαν σε ιατρικά συνέδρια και ημερίδες, αλλά το αποτέλεσμα, δυστυχώς, το ίδιο! Τα πράγματα βαδίζουν από το κακό στο χειρότερο! Τα δράματα που εκτυλίσσονται στους ελληνικούς δρόμους και στις οικογένειες των θυμάτων, συνεχίζονται ακάθεκτα χωρίς σταματημό. Όλα φαντάζουν ανίκανα!
Είναι όμως χιλιοειπωμένο ότι πίσω από ένα τέτοιο ατύχημα υπάρχουν τρεις παράμετροι. Ο δρόμος, το όχημα και ο οδηγός. Ας μην τρέφουμε αυταπάτες ότι θα μπορούσαν σε μια νύχτα, ή σε μια δεκαετία, να βελτιωθούν τα δύο πρώτα. Είναι εκ προοιμίου, απίθανο! Ο οδηγός είναι εκείνος ο οποίος θα μπορούσε με τη σωστή συμπεριφορά του να συνεισφέρει, στατιστικά, στη μείωση της πιθανότητας του τραυματισμού.
Πόσο όμως θα ήταν μπορετό να επηρεάσουμε έναν νέο άνθρωπο για να αλλάξει οδηγική συμπεριφορά όταν βρίσκεται πάνω στη δίκυκλη μηχανή του; Μάλλον αποτελεί ουτοπία! Οι σοφοί Κινέζοι έχουν μία καλή παροιμία, που βρίσκει κατά κάποιο τρόπο εφαρμογή στην προκειμένη περίπτωση. Αν θέλεις να δεις άμεσα αποτελέσματα, λένε, να φυτέψεις ρύζι, αν προγραμματίζεις κάτι για δέκα χρόνια, φύτεψε δέντρα, αλλά αν σκέπτεσαι σοβαρά να αλλάξεις τη νοοτροπία του κόσμου πάνω σε κάποιο θέμα, θα χρειαστείς τρεις γενιές!
Τι υπαινίσσεται η παραπάνω φράση και τι εφαρμογή βρίσκει στην περίπτωσή μας; Μα το αυτονόητο! Προσπάθεια αλλαγής νοοτροπίας σε όλα τα μήκη και πλάτη της εκπαίδευσης, αρχής γενομένης από τη μικρή ηλικία. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο!
Ημερίδες, ομιλίες σε δημοτικά, γυμνάσια και λύκεια, πολιτιστικούς συλλόγους, στις γειτονιές των πόλεων και χωριών, και μάλιστα σε συνεχόμενη βάση. Υποχρεωτικό μάθημα κυκλοφορικής αγωγής. Η άμεση εμπλοκή των υπεύθυνων αστυνομικών υπηρεσιών, καθώς και των νεαρών ή μεγαλύτερων θυμάτων της ασφάλτου που επέζησαν, σε σχετικές συζητήσεις, όσο κι’ αν ακούγεται επώδυνο για πολλούς, θα μπορούσε ίσως να συγκινήσει μια σεβαστή μερίδα νεολαίας.
Ακούστηκαν κάποιες φωνές για τη δημιουργία μόνιμης έκθεσης ή έστω κάποιου μικρού μουσείου, όπου θα εκτίθεται φωτογραφικό και δημοσιογραφικό ‘υλικό’ από σοβαρά ατυχήματα που έλαβαν χώρα στους δρόμους, όπου θα παρουσιάζονται οι αιτίες και τα αποτελέσματα. Κι από κάτω, συνοπτικές και αρκούντως κατατοπιστικές λεζάντες. Δεν αποτελεί πανάκεια κάτι τέτοιο αρκεί να αποτελεί υποχρεωτικό προορισμό όλων των μαθητών σε μια καθορισμένη εκδρομή-μάθημα. Επίσκεψη μαθητών δίκην εκδρομής σε τμήματα επειγόντων περιστατικών των νοσοκομείων μας, θα μπορούσαν να προσφέρουν αναμφίβολα κάτι στις μικρές ευαίσθητες ψυχές.
Δύσκολες και πολύ επώδυνες, αναμφίβολα, προτάσεις και εικόνες, αλλά που θα προβληματίσουν πολλούς. Ευαισθητοποίηση των γονέων και δασκάλων, καθώς και βαθύτερη και ουσιαστικότερη εμπλοκή των κοινωνιολόγων και ψυχολόγων στο όλο θέμα. Η γνώμη και γνώση τους μπορούν να προσφέρουν αρκετά. Κάποιες βαθιά ριζωμένες νοοτροπίες και εμμονές σε συγκεκριμένους τρόπους ζωής, ίσως θα μπορούσαν έτσι να αναθεωρηθούν από μια σημαντική μερίδα πολιτών.
Οι αιτίες των σοβαρών ατυχημάτων, είναι λίγο πολύ γνωστές σε όλους, και χιλιοειπωμένοι, ειδικά στους νέους, αλλά στην πράξη δεν φαίνεται να ωφελεί η γνώση τους. Τουλάχιστον μέχρι τώρα. Καθημερινά είμαστε μάρτυρες του ίδιου κι απαράλλακτου σεναρίου σε βαθμό αδιαφορίας πλέον! Σε όλα αυτά, θα έπρεπε κατά τη γνώμη μας τα υπερτονίσουμε την καθυστέρηση απονομής δικαιοσύνης στους αποδεδειγμένα υπεύθυνους των ατυχημάτων.
Είναι αδιανόητο στις μέρες μας, αυτό να γίνεται μετά την πάροδο πολλών ετών, μετά από πολλές αναβολές, με πρόσχημα πάντοτε τα γνωστά νομικίστικα τερτίπια τα οποία είναι γνωστά σε όλους. Κι αυτό, όχι με τη διάθεση τιμωρίας κάποιου, όσο για τον παραδειγματισμό των άλλων υποψηφίων για δημιουργία νέου ατυχήματος.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο σκέπτονται να φέρουν νόμο για ψήφιση σύμφωνα με τον οποίο θα υπάρχουν βαρύτατες κυρώσεις σε όσους μιλούν στο κινητό τους τηλέφωνο κατά τη διάρκεια οδήγησης, όπως ισχύει και στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού. Μήπως είναι και για εμάς καιρός να γίνουν κάποια απλά θέματα, από ευσεβείς πόθοι, καθημερινή πραγματικότητα; Τι υπονοεί ο αρμόδιος υπουργός όταν θέλει να μειώσει τα πρόστιμα του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας, και να χαλαρώσει τα όποια κατασταλτικά μέτρα; Λύθηκαν άραγε τα προβλήματα, ή για να πάμε λίγο παραπέρα, αν μειωθούν τα πρόστιμα θα μειωθούν τα ατυχήματα των δρόμων;
Πάνω από χίλιοι συνάνθρωποί μας ετησίως αφήνουν την τελευταία τους πνοή στην άσφαλτο ή στις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας, κάπου δύο χιλιάδες μένουν μόνιμα ανάπηροι, και κάποια δισεκατομμύρια ευρώ φορτώνονται στα ήδη προβληματικά μας ασφαλιστικά ταμεία. Αλήθεια, τόσες δεκαετίες τώρα, γιατί δεν ακούσαμε κάποιο εκπρόσωπο ενός πολιτικού σχηματισμού να κάνει κάποιες στοιχειώδεις ή προσχηματικές, έστω, δηλώσεις ή προτάσεις για τη μείωση των τροχαίων στους ελληνικούς δρόμους! Δεν ενδιαφέρονται για το συγκεκριμένο θέμα; Υποχρέωση όλων των υπουργών προστασίας του πολίτη, είναι να προστατεύουν τον πολίτη, εκτός κι αν προστασία εννοούν τη μείωση μόνο των προστίμων των τροχαίων παραβάσεων χωρίς δραστικά και ουσιαστικότερα μέτρα!
Αν δούμε και εκτιμήσουμε τα πράγματα σε συνδυασμό με τον ολοένα μειούμενο αριθμό γεννήσεων στη χώρα μας και παράλληλα της συνεχούς μεταναστευτικής ροής των νέων μας, λόγω της κρίσης που διανύουμε σε πολλαπλά επίπεδα, τότε μάλλον δεν μας απομένουν και πολλά περιθώρια εφησυχασμού!
